Tijdens de voorlaatste bijeenkomst vroeg een begeleidster of ik het aandurfde om een lied, waar ik veel aan had, te laten horen bij de laatste bijeenkomst. Je zegt dan ja maar twijfelt ook meteen. Dan komt helaas die laatste bijeenkomst. Het was een lied met engelse tekst die ik voor de lotgenoten ook vertaald had, niet iedereen kan ten slotte engels. Het was heel stil en ik zat van binnen heftig te snikken. Die tekst is een gesprek tussen mijn Trees en mij en vertelde wat ons is overkomen. Zij eindigt met “Ga rustig slapen, ik zal over je waken, dit is niet ons vaarwel” en zo denken wij er ook over, ooit komen we weer bij elkaar. Ik heb geen moment spijt gehad dat ik naar de lotgenotengroep ben geweest. Aan het einde van iedere bijeenkomst waren mijn ogen troebel en wandelde ik even het dorp in om wat boodschappen te doen. Ik liep met mijn hoofd rechtop, ik was weer een beetje sterker geworden. Ik was ik en Trees is bij mij en in mij, wij zijn getrouwd en niemand kan dat veranderen, ook de dood niet.
Voor iedereen die niet weet wat te zeggen tegen iemand die een dierbare verloren heeft heb ik het volgende gedicht (van mevrouw Berris-Grisel):
Bange mens
Die niet durft troosten
Bange mens
Je weet niet hoe?
Misschien zijn het jouw ogen
Jouw stem of jouw gebaar
Misschien is het jouw hand
Jouw kus
Jouw zwijgen of jouw praten
Dat troosten kan
Probeer het maar.
Jan
Diaconie
Als ik dit stukje aan het schrijven ben, is het zo’n dag waarop je heel goed merkt dat de herfst begonnen is. Een wat donkere, trieste, regenachtige morgen, waarop het lijkt alsof het licht de dag niet kan vinden. En dit is een van de eerste van die dagen, er zullen er nog wel een aantal volgen. Een dag die stemt tot nadenken, tot mijmeren.
Toen ik vanmorgen over de dijk liep was het heel erg stil en de polder lag in een sluier van motregen. De gewoonlijke zo weidse vergezichten waren verdwenen en ook daardoor neig je naar binnen.
En dat niet alleen naar binnen in je huis…….
Ik dacht aan de lessen die ik moest voorbereiden; levensbeschouwing, en hoe ik aan een groep nieuwe kinderen uit zou gaan leggen wat levensbeschouwing eigenlijk is. Ik had al verteld dat het woord betekent: kijken naar het leven. En dat als je dat doet, er allerlei vragen naar voren komen, levensvragen. En dat die vragen vragen om een antwoord.
De kinderen konden al rap een aantal van hun eigen vragen over het leven noemen, vragen van kinderen, maar tevens vragen van ieder mens. Ik zal een paar voorbeelden noemen: Waarom leef ik eigenlijk? Wie waren de eerste mensen? Waarom ga je dood? Waarom word je ziek? Waarom wonen we op de aarde en niet op Mars? Wat waren de eerste dieren?
En kinderen kunnen ook hun eigen antwoorden vinden. Daar praten we samen over en ik leer ze dan ook kijken naar de antwoorden van de verschillende levensbeschouwingen. Dat zet ze aan het denken en dat is precies de bedoeling.
Soms laat ik hen ook een verhaaltje schrijven als antwoord op hun eigen vraag. Hoe indrukwekkend dat soms is zal ik u laten zien met een voorbeeld. Let wel, het gaat in dit geval om een meisje van 12 jaar.
Haar vragen waren: Waarom zette God ons op aarde? En wat ging er mis?
Haar verhaal:
Op een dag, boven in het wonderlijke land, dat wij allemaal hemel noemen, zat God zich te vervelen. Hij had niet lang geleden de wereld gemaakt, en het was erg leuk geweest. Maar nu hij naar de planeet keek, bedacht hij dat al de dieren helemaal niet op hem leken.
Naast de preekstoel
Oktober 2003 #
Oktober 2003 # #
Wereldmissiedag vraagt aandacht voor de prille kerk in Papoea en Oceanië
Zaterdag 19 en zondag 20 oktober viert de katholieke kerk over de hele wereld Wereldmissiedag. Ook in onze parochie zal de meeropbrengst van de collecte hiervoor bestemd worden. Brengt u iets extra’s mee? Met de opbrengst dragen wij ons steentje bij aan het welzijn en de geloofsvorming van onze medegelovigen uit de armste bisdommen in de derde wereld.
Dit jaar vraagt Missio onze extra aandacht voor de prille kerk in Papoea en Oceanië. Zoals andere inheemse volkeren hebben ook de Papoea’s sterk te maken met de globalisering. Verlies van eigen cultuur, ontwrichting van de lokale gemeenschappen en onteigening van hun land en grond zijn de gevolgen. In de oprukkende moderne wereld lijken geld en bezit een hoofdrol te spelen. De kerk heeft op deze problemen geen pasklaar antwoord. Wel probeert ze door het uitdragen van christelijke waarden als solidariteit en opkomen voor de zwakken iets bij te dragen aan de gemeenschapsvorming. Missio ondersteunt in Papoea het grootseminarie FayarTimur, waar jonge mensen een opleiding krijgen voor pastor en pastoraal werk(st)er. In Oceanië op het eilandbisdom Bougainville, ondersteunt Missio het aids project van de Nederlandse bisschop Henk Kronenberg.
MISSIEKALENDERS
Met behulp van de kinderen van de Vonkenmorgen is de Missienaaikring weer gestart met de verkoop van de Missiekalenders. De kalender kost € 6,=.
Van iedere verkochte kalender ontvangen wij €1,50. Dit geld wordt besteedt aan het verzenden van zakken kleren naar de Derde Wereldlanden. Verzendkosten voor iedere zak bedraagt €45,=.
Wij vragen nog steeds schone dames, heren en kinderkleding. Ook lakens, slopen en badhanddoeken zijn van harte welkom.
Elke dinsdag zijn wij aanwezig in het kerkzaaltje van 13.00uur tot 15.30uur.
Bij voorbaat dank voor al uw hulp.
Namens de Missienaaikring, Thea Terwindt.
Diaconie
Het nieuwe Parochiebestuur
In de viering van Startzondag, 7 september, kreeg het nieuwe Parochiebestuur de ambtsketen omgehangen.
In dit bestuurssorgaan hebben de volgende personen zitting:
E. M. Lammers, Nijmeegsestraat 2 Voorzitter
Th. E.Schouten Past. Pelgrömlaan 6 Vicevoorzitter
W.J. Kemperman Langakker 77 Penningmeester
H. G.H. Klarenbeek Doornenburgsestr.19 Penningmeester
A.M.G. Buurman Hogeveld 11
H. Campschroer – Goossen Dijkstraat 39
C.F.P. Driessen – Derksen van Hogendorpstraat 22
F.W.M.A. de Haan – Heurkens Richterstraat 17
M.G.C. Olsthoorn – Schennink H. Braamstraat 3
B.M.J. Pere – Evers Bernhardstraat 57
J.W. van de Sant Vleumingen 18
W.M. Schennink – Campschroer van Hogendorpstraat 21
M.H. van de Vijfeijken – Klein Flierensestraat 24
M.W.H.J. Schaars-Brandts Nijmeegsestr. 18 notuliste
Zij zullen in de toekomst samen met de andere vrijwilligers proberen van onze parochie een drukbeklante en gastvrije herberg te maken.
Van de bestuurstafel
Gezondheid van pastor Emiel Lammers
Misschien is het u opgevallen dat ik de laatste tijd wat moeilijker loop. Het is geen stevige stap meer. Mijn benen willen niet meer wat ik wil. Ze doen wat moeilijk. Dat heeft tot gevolg dat ik wat minder mobiel ben, wat moeilijker ergens heen kan gaan. Ook het fietsen gaat wat moeilijker omdat de kracht uit mijn benen achteruit lijkt te gaan. Ik zal dus wat vaker een beroep moeten doen op mensen met een auto. Op dit moment werk ik dus nog maar op halve kracht, ben maar een halve (gelukkig geen gare). De specialisten zeggen nog niet wat het precies is, en observeren voorlopig nog. Wat voor consequenties dat voor de toekomst heeft, valt nog niet te zeggen.
Ik hoop dat u begrip hebt voor de situatie.
Dank u.
Miel Lammers
In de komende weken houden we een
jaargedachtenis voor:
4-5 oktober Jo Verheijen
4-5 oktober Herman Derks
4-5 oktober Diny Jansen-Cornelissen
18-19 oktober Anna Derks-van den Heuvel
25-26 oktober Herman Aarntzen
25-26 oktober Martien Roelofs
1-2 november Leentje de Jong-Hooijman
1-2 november Jan Kerkman
Persoonlijk woord
Hij zette nadenkend zijn kin in zijn hand. Toen kreeg hij een idee, hij zou wezens maken die bijna, maar net niet helemaal op hem leken.
Hij maakte de wezens en hield zich vooral met hun karakters bezig.
Toen hij, erg zelfvoldaan, ze op aarde zette, voelde hij dat er iets niet helmaal klopte.
Zijn wezens waren briljant, slim, begaafd in tekenen, zingen, uitvinden, en alles wat je maar kunt bedenken, maar ze waren lelijk, ontzettend lelijk.
Dit stond God niet aan en hij maakte ze mooier.
Maar hoe mooier ze werden, hoe zwakker hun karakter werd.
Dit merkte God niet.
Toen hij ging slapen, werden zijn wezens steeds onaardiger, stommer en minder leergierig.
Ze maakten ruzie, voerden oorlog en werden erg narcistisch.
Toen God wakker werd, zag hij dit, en maakte hun karakters beter, maar gaf hun ook slechtere kanten, zodat iedereen verschilde en iedereen anders was en beter in verschillende dingen.
Hij maakte geen enkel mens perfect.
Misschien zet zo’n verhaal ons ook wel aan het denken. Nu de herfst met zijn regenachtige en mistige dagen begonnen is hebben we er ook wel wat tijd voor.
Tijd om ons leven te beschouwen.
Naast de preekstoel
Haalderen Bemmel
O.L.V. van Zeven Smarten H. Donatusparochie
Bijeenkomsten van: Bijeenkomsten van:
10.30-12.00 uur 14.00-15.30 uur
In de pastorie Parochiecentrum.
Woensdag 22 oktober Dinsdag 28 oktober
Woensdag 19 november Dinsdag 18 november
Woensdag 17 december Dinsdag 9 december
2004 2004
Woensdag 14 januari Dinsdag 13 januari 2004
Woensdag 11 februari Dinsdag 17 februari
Woensdag 10 maart Dinsdag 27 april
Doornenburg Gendt
Martinusparochie Martinusparochie
Bijeenkomsten: Bijeenkomsten:
19.00-20.30uur 14.00-15.30uur
In de pastorie Parochiecentrum
Maandag 13 oktober Dinsdag 21 oktober
Maandag 17 november Dinsdag 11 november
Maandag 15 december Dinsdag 9 december
2004 2004
Maandag 19 januari Dinsdag 13 januari
Maandag 23 februari Dinsdag 17 februari
Maandag 29 maart Dinsdag 16 maart.
Diaconie
Contactpersoon: Corrie Driessen 0481-423690
Uitnodiging
Bijeenkomsten in 2003/2004 voor nabestaanden in de parochie van:
Haalderen, Bemmel, Doornenburg en Gendt.
Of een overlijden nu verwacht of onverwacht was, kort of lang geleden, het aanvaarden van de realiteit van het verlies blijft moeilijk.
Het is ook een zeer ingrijpende gebeurtenis in een mensenleven.
Na het overlijden van een geliefd persoon, ontstaat er een leegte.
Hoe nu verder?
Samen verhalen vertellen. Samen verdriet delen.
Samen zoeken naar bemoediging. Samen helpen.
In elk van de vier samenwerkende Parochies zijn zes vervolgbijeenkomsten gepland. Zie volqende pagina
U kunt zelf bepalen waar u naar toe wilt gaan. U bent overal van harte welkom.
Om efficiënt te kunnen werken bestaat een groep uit minimaal 8 en maximaal 12 personen
Als u de bijeenkomsten graag wilt bezoeken, dan s. v.p. onderstaande antwoordstrook invullen en in de brievenbus van uw parochiecentrum of pastorie deponeren.
Hierlangs afknippen.
Bijeenkomsten nabestaanden:
Naam:------------------------------------------------------------------------------------
Adres: -----------------------------------------------------------------------------------
Telefoonnummer: --------------------------------------------------------------------
Keuzeplaats: --------------------------------------------------------------------------
Diaconie
KIND EN DOOD.
Voor de zomervakantie zijn er een aantal bijeenkomsten geweest rondom “kinderen en dood”.
Op die bijeenkomsten kwamen allerlei ervaringen naar voren rondom dit onderwerp.
Er waren ervaringen van mensen, die zelf als kind een broer of zus hadden verloren.
En er waren ouders die nog niet zo lang geleden een kind moesten missen. Maar er waren ook mensen die een partner verloren hadden en dit samen met hun kinderen moesten verwerken.
Daarnaast kwamen ook vragen en ervaringen aan bod over kinderen en de dood van grootouders, buren of een vriendinnetje.
Kortom, we hebben in brede zin gesproken over dood, verlies en rouw en hoe je daar met kinderen mee om kunt gaan.
In een bijzonder open sfeer konden mensen hun ervaringen delen en werden soms ook adviezen uitgewisseld. Er werd heel goed naar elkaar geluisterd en op die manier raak je bij elkaar betrokken.
Ook komend seizoen willen deze mensen nog graag bij elkaar komen omdat, zoals een van de deelnemers zei: het verhaal toch elke keer opnieuw verteld wil worden.
Iedereen die ook graag mee wil doen, is van harte welkom!
Dus hebt U op een of andere manier ervaringen of vragen over kinderen en dood en wilt u daar graag eens over praten, meldt u zich dan even aan.
Dat kan bij de begeleiders: Annemarie Buurman, tel. 421161 of Henny Campschroer, tel. 421758. Of bij uw eigen parochiecentrum.
De volgende bijeenkomst is afgesproken op
donderdag 16 oktober, aanvang 20.00u.,
in het Parochiecentrum in Gendt.
Diaconie
Afscheid pastor Ben Aarsen
Op zaterdag 11 en zondag 12 oktober neemt pastor Aarsen afscheid van de parochies van BDGH. Op zaterdag is er een viering in Bemmel, waarna men afscheid van hem kan nemen als men op zondag niet kan komen. De eigenlijke afscheidsviering is op zondag in de kerk van Haalderen. Die viering begint om 10.30 uur. Daarna is iedereen welkom in “De Kolk” waar iedereen hem persoonlijk een hand (of iets anders) te geven.
Bij zijn aanstelling 5 jaar geleden werd pastor Ben Aarsen benoemd voor de parochies Bemmel en Haalderen. Nu hij weggaat is de samenwerking tussen de 7 parochies van de Lingewaard al in een vergevorderd stadium. Zo snel gaat de tijd. We zullen hem missen, vooral zijn vragen en opmerkingen die je dieper deden nadenken over je geloof en je manier van leven. Hij zette je steeds aan het denken. Voor de parochies Bemmel en Haalderen heeft hij samen met pastor Cor Peters heel veel betekend, heel veel ideeën en gedachten vorm gegeven, heel veel mensen bij de beide parochies betrokken. Eigenlijk kunnen we hem niet missen bij de groei naar L-7 (de 7 parochies van de Lingewaard). Maar er waren parochies waar schrijnender problemen waren en men deed een beroep op hem om te gaan werken als priester-pastor in Didam en omliggende parochies.
Maar hoe moet het verder in onze parochies, nu er weer een pastor wegvalt? En nu ook de gezondheid van pastor Lammers te wensen overlaat? De deken van Arnhem, H. Janssen OFM (van de Franciscaner-orde), heeft beloofd ijverig te zoeken naar een opvolger voor pastor Aarsen. Wel zeker is, dat het in eerste instantie geen priester-pastor zal zijn. Besturen en pastores van L-7 zijn druk bezig een rooster voor de vieringen te maken. Dat vraagt van de besturen nadere bezinning op het aantal vieringen, met name in het weekend. Het kerkbestuur van de parochie Haalderen heeft al besloten naar één viering per weekend te gaan en ook het kerkbestuur van Doornenburg denkt daarover. Zeker is dat niet meer in elke parochie elk weekend een Eucharistieviering kan zijn. Wel willen we eraan vasthouden dat in elk geval in elke parochie in het weekend een viermoment moet zijn, waarin ofwel een pastor ofwel een parochiaan of werkgroep voorgaat.
Van de bestuurstafel
Zegening van de nieuwe vendels van het Schuttersgilde Het was indrukwekkend, hoorde ik vertellen, na de viering op kermiszondag. 13 nieuwe vendels, vlaggen werden in gebruik genomen. Maar het voorschrift is dat ze eerst gezegend moeten zijn, voordat ze echt als vendel gebruikt mogen worden. Voor de trappen en op het priesterkoor stonden ze, met grote en kleinere vendeliers: één voor één knielden ze met hun vendel en ontvingen de zegen: een zegenwens en een opdracht tegelijk: het ga je goed, maar doe ook goed, sta er voor je medemens zoals Sebastianus en Jezus. Het was een mooie viering in het totaal, met Harmonie en drumfanfare, met vendels en koningspaar. En na afloop was er de vendelhulde, waarbij bleek dat de nieuwelingen in korte tijd al veel geleerd hadden. Een traditie die we niet mogen verwaarlozen. Jammer alleen dat er een week later teveel zegen van boven kwam in Oostenrijk. Bedankt Schuttersgilde in alle geledingen. Past. Emiel Lammers PS. Ook niet de aubade op de vroege maandagmorgen! OPBOUW Kermiscollecte De vaatwasmachine kan aangeschaft worden. De kermiscollecte bracht € 731,48 op. Nu moet nog even de meest gunstige plaats gezocht worden, zodat de meeste groepen ervan kunnen profiteren. Dat moet een goed gevoel zijn: je brengt de vuile kopjes en bordjes naar de machine en je trekt de deur achter je dicht. Daar wordt voor gezorgd. Alleen moet er iemand weten waar welke kopjes naar toegaan: naar de kamers van de pastorie, naar de vergaderzaaltjes in het parochiecentrum, naar het kerkzaaltje, naar de koffiezetgroep, of naar de privé-kasten van de pastor. Daar moeten we nog even een oplossing voor vinden. Maar dat zal ook wel lukken. Dank u wel voor uw gaven.
Liturgie
Ook voor de koren heeft dat consequenties: als je maar eens per maand mag zingen (optreden), dan wordt alleen repeteren misschien wel erg saai. Kan hier ook samen -zingen, samen -werken een oplossing zijn?
In ieder geval zult u het overzicht van de vieringen van BDGH hard nodig hebben om te zien naar welke viering u kunt of wilt gaan, in uw situatie.
Namens de Martinusparochie van Gendt: Bedankt!
Van de bestuurstafel
Koffiedrinken na de viering:
Dat was een van de voornemens die het parochiebestuur nam aan het einde van het vorige werkjaar. Om gewoon even bij te praten of iemand aan te schieten. Dat brengt je als parochie dichter bij elkaar en ga je meer lijken op de gastvrije herberg waar de pastor over preekte. En dat wordt geen uitstel: één keer per maand moet in elk geval mogelijk zijn. En dan beginnen we de eerste zondag van de maand.
Ontmoetingen na de vieringen
In onze wekelijkse liturgie, waar we bij elkaar komen om samen ons geloof te vieren, daar staat de ontmoeting met God en met elkaar centraal. We bidden en zingen met elkaar en we luisteren naar het Woord en we vragen wat dat Woord vandaag de dag nog voor ons te betekenen heeft of kan hebben. Zo willen we dat het Woord van God verder met ons meetrekt. Niet als een geschiedkundig verhaal van lang geleden met andere mensen, maar als een eigentijds verhaal voor ons nu.
Om nu meer de ontmoeting met elkaar te benadrukken is er in het nieuwe seizoen iedere eerste zondagviering van de maand de mogelijkheid om koffie te drinken achter in de kerk.
Dan is er gelegenheid om elkaar ook luchtige en diepgaande belevenissen te vertellen, waardoor wij steeds meer voelen dat we deel uitmaken van die levende gelovige gemeenschap.
Ik hoop u nog vaak bij deze gelegenheid te ontmoeten.
Aansluitend hierop wil ik aan u als kerkganger vragen, om tijdens de vieringen in het voorste deel plaats te nemen. Om ook duidelijker tijdens de vieringen elkaars aanwezigheid te voelen, dat we een gemeenschap zijn. Het zou zo veel fijner zijn als we elkaar tijdens de vredeswens ook daadwerkelijk de hand kunnen schudden.
Meriam van de Vijfeijken.
Van de bestuurstafel
ROUWVERWERKING Praten?
Wat, als je leven gruwelijk overhoop gehaald is? Je wilt er over praten maar dat is sterk afhankelijk tegen wie, soms is zwijgen prettiger. Het is vaak lastig om mensen te vinden waar je je ziel bloot durf te leggen. Ik ben nu op een punt aangeland waar ik het aandurf om de gemeenschap mijn verhaal te vertellen en hoe ik het praten met lotgenoten ervaren heb.
Op 2 juli 2002 kwam ik thuis uit mijn werk en was ik mijn vrouw Trees kwijt, ik vroeg me af waar ze heen was. Boodschappen doen? In de buurt? Het was wel heel stil in huis, normaal stond er rond die tijd altijd wel iets te pruttelen op het vuur. Mijn dochter, die gelijk met mij thuiskwam, wees mij op een paar voeten, dat zij zag in de keuken. Ik schrok en ging kijken.
Op dat moment stortte mijn wereld in. Daar lag mijn Trees en ik wist meteen dat ik haar voorgoed kwijt was. Ik heb haar in mijn armen genomen en liet alles maar over me heen gaan. De huisarts is gekomen en heeft een uitvaartverzorger laten komen. Dan lig je met je vrouw in je armen en hoopt dat zij snel komen maar je wilt ook dat ze maar lang wegblijven. Als dan na drie uren de uitvaartverzorgers komen neem je met pijn een tijdelijk afscheid. Tijdelijk, want een ding was zeker, in haar geboortehuis hoorde zij thuis. Zij moest alleen even naar het ziekenhuis omdat je heel graag wilt weten waarom zij gestorven is. Daarna wil je mensen op de hoogte stellen en kom je niet uit je woorden. Het verdriet is intens. Wij leerden elkaar kennen toen zij 13 en ik 15 was, twee jaar later heette het verkering en hoorden we voor de rest van ons leven bij elkaar en zijn 32 jaar getrouwd. Een ding weet ik wel, toen wij in de kerk trouwden zei kapelaan Evers “tot de dood jullie scheidt” maar we zijn niet gescheiden, ik voel mij getrouwd met Trees, ik kan ze alleen niet meer vasthouden. De avondwake en de crematieplechtigheid waren “van ons” en ze is nu weer thuis, op haar geboortegrond in haar tuin.
Je blijft dan achter met een grote leegte en wilt van alles en ook weer niets, je vraagt je af wat je nog te zoeken hebt op deze wereld. Je wilt achter je liefde aan maar er zijn ook veel mensen die je niet willen missen en nodig hebben. Heel langzaam begin je je verhaal te vertellen aan mensen bij wie je het gevoel hebt dat je het kunt vertellen. Je wilt het van de daken schreeuwen maar durft niet. Je zoekt en kunt het niet vinden, je weet ook helemaal niet wat je zoekt. Het enige wat je voelt is leegte. Je twijfelt aan alles, aan je gezondheid, aan heel het leven. Dan komt er een brief gericht aan “de familie Stoffels” van de parochie “of je belangstelling hebt om te praten met lotgenoten, of je wilt reageren als je mee wilt doen,”. Dan slaat het verdriet weer toe als je merkt dat je in zo’n groep lotgenoten past die een dierbaar mens verloren hebben.
Diaconie
Samen kracht en rust opdoen, voor de periode die voor je ligt. Samen het teken van Gods sacramenten ervaren. We willen dat iedere zieke gunnen, ieder mens die bemoediging en kracht nodig heeft.
Corrie Driessen
Voor al de parochianen die dat willen is er ook dit jaar weer een gezamenlijke ziekenzalving. We doen dit voor de zevende keer dit jaar. Velen hebben hier steun en kracht uit mogen putten de afgelopen jaren. Als u mee wilt doen kunt u zich opgeven door onderstaand strookje in te vullen.
Als u informatie wilt of vragen heeft kunt u ook bellen.
De gezamenlijke ziekenzalving is:
Zaterdag 15 november om 15.30 uur in St. Jozef.
Voor vragen:
Pastorie 421231
Corrie Driessen 423690
Naam: -------------------------------------------------------------
Voornaam---------------------------------------------------------
Doopnamen------------------------------------------------------
Adres----------------------------------------------------------------
Telefoonnummer-------------------------------------------------
Geeft zich hierbij op voor de gezamenlijke ziekenzalving.
Dit strookje inleveren bij de pastorie of aan de balie van St. Jozef
Liturgie
Nieuwe coördinator misdienaars.
Na ruim 11 jaar de zorg voor de misdienaars te hebben gehad, wil ik daar nu mee stoppen en het overdragen aan een jongere. We hebben Trees Botterblom - Rosmulder bereid gevonden deze taak over te gaan nemen. Vanaf nu zal zij iedere maand de nieuwe lijst maken en misdienaars vragen voor uitvaarten op zaterdag. Ik wens haar hierbij veel succes.
De nieuwe misdienaars kunnen zich aanmelden op de derde bijeenkomst van de tussentijdse catechese en wel op maandag 29 september.
Wilhelmien Schennink
Misdienaarslijst oktober 2003
Zondag 5 oktober 10.00 uur (oecumenische viering)
Geen misdienaars
Zaterdag 11 oktober 19.00 uur (eucharistie)
Janine en Estelle Vernooij
Cecile Demont, Esther Wouters, Debbie Mollen
Zondag 12 oktober 10.00 uur ( communie)
Marije Bouwens
Rosa Hendrikx, Loes Bouwens.
Zondag 19 oktober 10.00 uur (eucharistie)
Michelle Hetem, Wessel Campschroer
Marla de Haan, Shauna v.d Velde, Anton Berns.
Zaterdag 25 oktober 19.00 uur (eucharistie)
Petra Speyers, Evelien Berns
Tom Botterblom, Jasper Kemperman,.Cecile Demont.
Zondag 26 oktober 10.00 uur (communie)
Dorothy Berns Esther Wouters, Tom Roording.
Misdienaarslijst
In 1 oogopslag
Zegening van de nieuwe vendels van het Schuttersgilde
Het was indrukwekkend hoorde ik vertellen na de viering op kermiszondag. 13 Nieuwe vendels, vlaggen werden in gebruik genomen.
Maar het voorschrift is: dat ze eerst gezegend moeten zijn, voordat ze echt als vendel gebruikt mogen worden. Voor de trappen en op het priesterkoor stonden ze, met grote en kleinere vendeliers: één voor één knielden ze met hun vendel en ontvingen de zegen: een zegenwens en een opdracht tegelijk: het ga je goed, maar doe ook goed, sta er voor je medemens zoals Sebastianus en Jezus. Het was een mooie viering in het totaal, met Harmonie en drumfanfare, met vendels en koningspaar. En na afloop was er de vendelhulde, waarbij bleek dat de nieuwelingen in korte tijd al veel geleerd hadden. Een traditie die we niet mogen verwaarlozen.
Jammer alleen dat er een week later teveel zegen van boven kwam in Oostenrijk. Bedankt Schuttersgilde in alle geledingen.
Past. Emiel Lammers
PS. Ook niet de aubade op de vroege maandagmorgen!
OPBOUW
Kermiscollecte
De vaatwasmachine kan aangeschaft worden. De kermiscollecte bracht op € 731,48. Nu moet nog even de meest gunstige plaats gezocht worden, zodat de meeste groepen ervan kunnen profiteren. Dat moet een goed gevoel zijn: je brengt de vuile kopjes en bordjes naar de machine en je trekt de deur achter je dicht. Daar wordt voor gezorgd. Alleen moet er iemand weten waar welke kopjes naar toegaan: naar de kamers van de pastorie, naar de vergaderzaaltjes in het parochiecentrum, naar het kerkzaaltje, naar de koffiezetgroep, of naar de privé-kasten van de pastor. Daar moeten we nog even een oplossing voor vinden. Maar dat zal ook wel lukken. Dank u wel voor uw gaven.gopslag
P.S. Het Kerkbestuur van Haalderen heeft besloten om de viering op zaterdag voortaan te laten vervallen.
Beste mensen
De vakantie zit er weer op en school en werk zijn weer begonnen. Ik hoop dat u een goede tijd heeft gehad. Via dit bericht wil ik het volgende onder uw aandacht brengen. Je hoort mensen nog wel eens zeggen: Ik hoef zo nodig niet elke week naar de kerk. Dat spreekt me niet aan. Maar ik zou op de een of andere manier wel met het geloof bezig willen zijn. Die mogelijkheid wordt u geboden vanaf november a.s. Aan de hand van telkens één bijbelverhaal willen we op weg gaan. Ontdekken dat het leven van alledag en bijbelverhalen elkaar raken. We noemen deze bijeenkomsten: "Geloven Nu". In een groep komen we bij elkaar om op zoek te gaan naar de betekenis van zo'n verhaal. Wordt het zo wel bedoeld? Hoe kunnen we naar een bijbelverhaal kijken en welke betekenis krijgt het dan voor ons eigen leven? Hierover gaan we met elkaar in gesprek en we luisteren naar wat we elkaar te zeggen hebben. Om deel te nemen is het genoeg als u belangstelling heeft en 5, maximaal 6 avonden de tijd, verspreid over het (school)jaar. U hoeft dus geen speciale kennis of kunde te bezitten en er zijn geen kosten aan verbonden.
De eerste bijeenkomst is op maandagavond 3 november a.s. in het parochie- centrum van Huissen-Zand, v.Wijkstraat 35. We starten om 19.45 uur (dan staat de koffie klaarl) zodat we om 20.00 uur kunnen beginnen. We eindigen om 21.30 uur.
We willen graag weten op hoeveel mensen we kunnen rekenen. Als u deel wilt nemen kunt u zich aanmelden op het parochiesecretariaat van Huissen-Zand. Daar is elke dag iemand aanwezig tussen 9.30 en 11.30 uur. Het telefoonnummer is: 026 -3250729.
Aan het eind van de eerste avond spreken we de data af voor de volgende avonden, zodat zoveel mogelijk deelnemers aanwezig kunnen zijn. We kunnen dan ook bespreken of we in Huissen-Zand bijeen blijven komen of naar Huissen-Stad of Angeren gaan.
Tot slot wil ik u de ervaringen van een deelneemster aan "Geloven Nu" niet onthouden. Zij heeft deelgenomen aan bijeenkomsten in Bemmel/Haalderen. Ze stelt zich aan u voor en vertelt over haar ervaringen en enthousiasme.
Tot ziens op maandag 3 november a.s. om 20.00 uur.
Coby Roelofs, pastor Huissen-Angeren
Catechese
TUSSENTIJDSE CATECHESE
Hallo jongens en meisjes
Een aantal kinderen uit groep 5 zijn begin september begonnen met het tussentijdse catecheseproject.
Tijdens deze bijeenkomsten luisteren ze naar verhalen, praten ze hier samen over en zingen ze.
Om dit af te sluiten wordt er op zaterdag 11 oktober om 19.00 uur (Dit is anders dan vermeld in de Gendtse Klanken van september)
tijdens een gezinsviering stil gestaan bij wat de kinderen in dit project hebben gedaan.
Komen jullie ook?
Tot ziens.
Gezinsvieringengroep.
Catechese
Terugblik
Hier is het vervolg van mijn stukje in de vorige Gendtse klanken; Survival-kamp in Luxemburg, Wilz! Zondag 10 augustus, de vertrek dag. We moesten om 12.00u verzamelen in Hengelo, bij de kerk. Om half 7 kwamen we aan in Wilz, op ons scoutingterrein. De tenten stonden al opgebouwd. Als eerste vertelde de leiding wat we de eerste paar uren gingen doen. We moesten een tent kiezen waar we in wouden gaan slapen. Alle spullen werden uit de busjes gehaald. En de tenten werden ingericht. In je groep moest je een leider kiezen, die er voor zorgt dat allen taken binnen je groep goed uit worden gevoerd. En dat het gezellig blijft in je groepje. Om half 9 gingen we eten koken. Elke groep moest eten koken voor hun eigen groep plus leider. Na het eten ging ik houd hakken met nog een paar jongeren en leiders. Want we hadden hout nodig voor het kampvuur. ’s Avonds gingen we rond het kampvuur zitten. Yuri vertelde ons een mooi verhaal. Daarnaar gingen we een hele leuke speurtocht doen met leuke opdrachten. Het was vooral mooi in het donker, zo met een fakkel langs bospaatjes op en door een tunnel heen. Om 2.00u waren we terug van de speurtocht. Ik was heel erg moe. Gelukkig mochten we toen gaan slapen. Maandag 11 augustus, de eerste echte dag. We kregen eerst een openlucht-mis midden in het bos. Pastoor Paul Daggenvoorde deed de mis. Daarna gingen we hele leuke spellen doen, zoals: pijl en boogschieten, het flessenspel, vervoerspel en kussen gevecht op een boomstamp boven de grond. Lachen jò! Daarna gingen we weer terug naar onze tenten. We gingen middag eten. Voor het eten en na het eten deden we elke keer even bidden. Toen we het eten op hadden en afgewast hadden gingen we naar het stadje. Daar mochten we gaan winkelen. Daarna moesten we onze oudste kleren aan trekken die we bij hadden. We gingen een pakoer afleggen op tijd. Je werd geblinddoekt. Je moest blind een touw volgen. Toen het touw ophield. Mocht je de blinddoek afdoen. Je moest toen onder een net doorkruipen. Daarna door de hoeppels springen. Toen op de indianenbrug klimmen. Daarna moest je naar beneden rennen. Toen door het water lopen. Het water kwam tot mijn heupen. Toen weer naar boven klimmen. Schoenen uit trekken. Toen moest je de zeephelling beklimmen. En dat was moeilijk. Want je was al nat, dus de zeep gaat al extra schuimen. En dan was je bijna boven, gleed je weer naar beneden. Als je boven was moest je bellen, toen stopte de tijd. Dit was zo leuk, dat ik gewoon nog een paar keer van de zeephelling ben afgeweest. ’s Avonds gingen we vroeg naar bed omdat we de volgende dag gingen trekken.
Jeugdpagina
Gezamenlijke ziekenzalving
In de beleving van velen hoort ziekenzalving bij sterven.
De "laatste sacramenten" zo werd het vroeger genoemd,
zo wordt het nog vaak "bedienen" genoemd.
Maar als we het zo blijven noemen blijft dit sacrament alleen verbonden met de laatste drempel die een mens in zijn leven moet nemen. Het Tweede Vaticaans Concilie heeft dit sacrament weer haar oorspronkelijke bedoeling teruggegeven en het niet beperkt tot het stervensgevaar. Hierbij wordt gewezen op de brief die Jacobus schreef:als iemand onder jullie ziek is moet hij de oudste van de gemeente roepen om de zieke de hand op te leggen en hem of haar met olie te zalven.
Het gaat dus om iemand die ziek of oud, iemand die zijn of haar krachten voelt verminderen. Iemand die voelt dat het niet meer gaat zoals het was.
Dat heeft niet alleen met leeftijd of een levensbedreigende situatie te maken ook inleveren van lichaamskracht, niet wetend wat te doen, je onrustig voelen. Dan kan het goed zijn wat extra kracht en bemoediging te vragen, wat verdieping van geloof, wat genade.
Dat is wat de ziekenzalving kan en wil zijn, samen met je naasten, uitdrukking geven aan dat wat je voelt, je angst, je verdriet. Tekens geven, tekens zijn en tekens ervaren van nabijheid en medeleven.
Daarom ook dit jaar weer een gezamenlijke ziekenzalving, de lotsverbondenheid, samen met je mede parochianen tot uitdrukking brengen maar daardoor ook steun vinden bij elkaar. Samen met familieleden die behulpzaam zijn, samen met mensen die je bezoeken, samen met hen die zo op zoveel verschillende manieren wat voor je en voor elkaar betekenen. Samen bidden en uitdrukking geven aan Gods zorg voor de mensen.
"God, daar waar onze krachten ophouden, daar mogen we vertrouwen op Uw kracht en zorg. Waar wij aan onze grenzen komen, daar gaat U over grenzen heen".
.
Liturgie
Terugblik
Dinsdag 12 augustus, de trektocht. ’s Morgens moesten we onze rugzak inpakken. Er werd uitgelegd hoe het kompas werkte, want we gingen vaak onderweg met het kompas werken. De tassen werden gecontroleerd of de rugzak wel goed op je rug zat. Dus zo als jullie wel begrijpen gingen we lopen met bepakking. We hadden allemaal z’n originele rugzak. De leiding adviseerde ons om wandelschoenen aan te trekken, veldfles met water vullen, een koude handdoek om je denk doen en je in te smeren met zonnebrand crême. Want het was toen heel heet. Vandaag zouden we 15 km gaan lopen. Wij vertrokken om 10.30 u. Het was veel klimmen en zweten. Na lang lopen kwamen we bij de rustpost. Na de rust gingen we weer lopen. Na een paar uur waren de weg kwijt. We wisten het echt niet meer. De tweede rustpost hadden we niet kunnen vinden, het was ook al veel te laat voor de tweede rustpost. Onze leider, Yuri zei: ’We lopen weer helemaal terug naar de eerste rustpost. Daar in de buurt was volgens mij een dorpje. Daar gaan we aanbellen en vragen we of we mogen bellen en we vragen om water.’ (Want we zaten al een hele tijd zonder water.) Ik geloofde eigenlijk niet dat daar een dorp was. Omdat je alleen groen om je heen ziet, bomen, bergen, gras, etc.. Naar een paar uur zagen we een scouting terrein. We vroegen om water. Gelukkig hadden ze dat. We konden niet bellen omdat hier in de buurt nergens bereik was. Ze vroegen waar we naar toe moesten. We lieten de kaart zien. Ze legden ons de weg uit naar de plaats waar we die nacht zouden gaan overnachten. We bedankten de mensen en we liepen weer verder. Het was al best wel laat. De leiding werd bezorgd. Ze hadden besloten dat de ander groep de weg mocht in korte zo dat zei 10 km liepen. 1 van de leiding ging ons zoeken. Op een gegeven moment liepen we over een weg waar auto’s heel hard mogen rijden. Het leek wel een snelweg. Dus we moesten heel goed uitkijken. Naar lang zoeken had Gerben ons gevonden. Hij zei dat we er bijna waren. We legden een zeil uit in het gras en daar legden we onze luchtbedden op. Het eten deden we koken op een vuurtje. We sliepen in de openlucht. Het was een hele spannende en leuke dag.
Ik heb heel lang getwijfeld of ik dat wel zou doen, ik heb geen idee hoe lang van te voren ik die brief kreeg, ik weet wel dat ik op de avond, een dag voor dat die bijeenkomsten begonnen, mijn antwoord bij de pastorie in de bus deed. Ik was al die tijd bang dat het over het geloof zou gaan, je bent het vertrouwen in een God helemaal kwijt. Dan kom je op de eerste dinsdagmiddag om twee uur in de pastorie met het hart in de keel. Je gaat zitten en ziet je lotgenoten. Dan blijkt ook nog eens dat je de jongste bent en vraag je je af waarom ben ik zo jong en zit ik hier. Later zal een ander daar op reageren met dat wij daar allemaal niet hadden moeten zitten. Na een korte inleiding van een van onze begeleidsters en het aansteken van een vlammetje beginnen we aan een voorstellingsrondje en een voor een noemen we onze namen en wie wij verloren hebben. Toen ik aan de beurt was, had ik mijn verhaal in mijn hoofd zitten maar het enige wat er hortend en stotend uit kwam was mijn naam en de mededeling dat ik het later nog een keer wilde proberen. Tijdens die eerste bijeenkomst viel ook meteen dat gevoel weg van dat ik de jongste was en dus veel verdriet had. Iedereen, jong en oud, heeft hetzelfde verdriet, misschien de ouderen nog wel meer want die zijn vaak nog langer bij elkaar geweest. In de loop van al die bijeenkomsten kon ik mijn verhaal beetje voor beetje kwijt en vond het ontzettend jammer dat het voorbij was.
Bij de laatste bijeenkomst durfde ik echt iets bloot te geven. Ik had al enige keren verteld dat muziek en gedichten mij veel hielpen. Na iedere bijeenkomst was er trouwens altijd een verhaal of gedicht. De meeste heb ik een paar keer moeten lezen voor ik wist wat er stond, niet dat ze zo moeilijk waren maar omdat ze zo diep raakten en mijn ogen nogal troebel werden. Ik keek altijd uit naar de bijeenkomsten en bleef ook altijd even plakken. Een van de “opdrachten” was je gevoelens door schrijven, tekenen of kleuren op een papier te zetten. Aan het einde had niemand iets op papier, ik vond dat mijn gevoel wel op papier stond, leeg, net zo als mijn binnenste. Omdat ik altijd bleef plakken gebeurde het ook een keer dat ik mocht helpen met de afwas. Toen Trees (een begeleidster) mij vroeg of ik wilde afwassen of drogen zei ik “afdrogen”. Het was een droevige maar ook fijne afwas, Trees waste af en ik droogde, zoals altijd.
Diaconie
Terugblik
Woensdag 13 augustus, tweede deel van de trektocht. We pakten alles weer in. We zouden vandaag 10 km lopen maar dat was ingekort omdat het zo heet was. Deze keer waren we helemaal goed gel open. Onze rustplaats was bij een riviertje. Daar kwamen we aan om 12.00 u. We gingen daar eten. Er was ook een riviertje bij. Ik ging lekker in het water liggen, genieten van de zon en het water. Om 3 uur gingen we weer. De tassen gingen weer op onze rug. We liepen gezamenlijk naar het station. Vanuit daar gingen we weer met de trein naar Wilz. In Wilz bij het station kregen we geld, we moesten voor onze eigen groep eten kopen. Op ons scouting-terrein aan gekomen. Mochten we eerst lekker douchen. Daarna gingen we eten koken. ’s Avonds mochten we uit. Maar we moesten er wel rekening mee houden dat we morgen vroeg er uit moesten en dat we dan een zware dag hebben. Daarom ging ik niet mee uit. Ik was moe. Om 1 uur kwamen ze met veel kabel weer terug ik werd er waker van. Zo te horen hadden ze het leuk gehad. Donderdag 14 augustus, We gaan naar outdoor action. We moesten om 9.00u er al zijn. We kregen allemaal een helm op een z’n broekje aan. We liepen eerst een heel stuk steil omhoog. Daar kwamen we bij de Pamperpaal. Dat was een hele hoge wiebelende paal. Je werd vast gemaakt aan een touw. En dan moest je naar boven klimmen in de paal je werd door 2 mensen omhoog geduwd. Als je boven was moest je op een rondje gaan liggen en dan draaien. En dan proberen te gaan staan. Het was heel hoog. Toen moest je gaan springen. Ik trilde helemaal. En toen sprong ik, wat ging je snel naar beneden zeg. Het tweede onderdeel was de indianenbrug over boven een ravijn. En dat was me hoog. Maar wel heel gaaf. Het derde onderdeel was abseilen. Ik heb dat wellens gedaan vanaf een kunst want. Maar dit is heel anders. Het vierde onderdeel was een parcoursvolgen van allemaal apenbruggen, netten en indianenbruggen. Toen was het alweer etenstijd. ’s Middag gingen we de Via Ferrata doen. Dat is klimmen in de bergen. Met pinnen in de bergen waar je op moet staan. Je ziet wel eens op tv dat mensen in de sneeuw pinnen in de bergen slaan waar ze dan op gaan klimmen. Nou zo iets is dat. We moesten dit eerst 10 minuten doen. Zo kon de leider zien of je het wel aan kon, of het niet te zwaar, of te moeilijk voor je was. Veel kinderen vielen al af. Gelukkig mocht ik wel mee verder. We gingen de Via Ferrata van een uur doen. Wat was het gaaf! Daarna gingen we pijl en boogschieten. En als laatste het Tokkelen. Het engste vond ik de Pamperpaal en het gaafste vond ik de Via Ferrata en het tokkelen.
Vrijdag 15 augustus, kanoën. We gingen vandaag kanoën. Ik ging samen met Alaxander in 1 kano. Het ging best wel goed. Het was een mooie rivier met veel groen en mooie dorpjes. Op een geven moment moest Alaxander heel nodig plassen. Dus hij wou eruit om een boom op te gaan zoeken. Maar toen hij uit de kano wou gaan viel de hele kano om. Ik ging helemaal kopje onder. Gelukkig zaten onze spullen in emmers. Dus die waren goed droog gebleven. Maar het duurde lang voordat al het water uit de kano was. Daarna gingen we met de busjes naar Echternach. Daar mochten we gaan winkelen en rond kijken. Om 5 uur hadden we mis in de kerk waar Willibrord is begraven. Het was een mooie mis. ’s Avond om 22.30u gingen we barbecuen. Zaterdag 16 augustus, de terug reis. Alles werd weer ingepakt. De tenten werden afgebroken. En wij gingen weer op huis aan. Om 19.15u kwamen we weer in Hengelo aan. Daar hebben we nog wat gedronken en afscheid genomen en toen gingen we naar huis. We houden nog een keer reünie. Het was echt een hele gave belevenis, met veel avontuur. Dit is echt iets om jullie aan te raden. Tenminste als je het niet erg vindt om vies te worden. En als je niet bang bent. Ik heb hele mooie foto’s gemaakt. Het was een echte overlevingskamp. Ik wil de kerk en mijn ouders bedanken voor hun bijdragen. Groetjes Marije
Terugblik
Terugblik
De Lourdes en Banneuxgroepen van Gendt zijn, in samenwerking met Doornenburg, Bemmel en Haalderen een Mariaviering aan het voorbereiden.
Enkele mensen die de dagbedevaart naar Kevelaar organiseren zijn hierbij betrokken.
Het is de bedoeling dat in de maand oktober, de maand van rozenkransgebed en Maria, iedere week een Mariaviering te houden. De vieringen bestaan uit gebed en Marialiederen, die worden gezongen door de plaatselijke koren.
We beginnen op 9 oktober in Doornenburg,
15 oktober in Gendt,
22 oktober in Bemmel
en de afsluiting is op 29 oktober in Haalderen.
Deze avonden worden gehouden in de plaatselijke kerken en beginnen om 19.00 uur. Iedereen is van harte welkom, ook in de andere plaatsen. Mochten deze vieringen aanspreken, dan hopen we deze in de Meimaand te herhalen.
De gezamenlijke groep ”Mariavieringen”.
Oecumenische Dienst
Gewoonlijk was er in september een Oecumenische Dienst in ons kerkgebouw.
Als thema werd meestal de Vredesweek gekozen. Door alle drukte en onzekerheid is, in overleg met de N.H. gemeente, de dienst verplaatst naar zondag 5 oktober.
Om 10.00 uur is er een oecumenische dienst waarin pastor E. Lammers en ds. J. van Gelderop samen voorgaan, met als thema: “Een woord van vrede van mens tot mens…..”
Aan deze viering werkt de schrijfgroep van Amnesty International mee.
Het Martinuskoor verleent ook zijn medewerking.
Na de viering is er koffie achter in de kerk en kunt u meer te weten komen over de activiteiten van Amnesty. U bent van harte welkom.
Liturgie