God groet u, zuivere bloeme
God
groet u, zuiv're bloeme
Maria, Maged fijn
Gedoog dat ik u
roeme
Lof moet u altijd zijn!
Als gij niet waart geboren
O reine Maged vrij
Wij waren al verloren
Aan u
beveel ik mij!
Maria,
lelie reine
Gij zijt mijn toeverlaat
Zoals een klaar
fonteine
Die nimmer stille staat
Zo geeft gij ons genade
En staat uw dienaars bij
Och, sta mij toch te stade
Aan
u beveel ik mij!
O
roosken zonder doren
O violette zoet
O bloemken, blauw in
't koren
Weest, mij, uw kinde, goed!
Vol liefde en
gestadig
Ootmoedig zo zijt gij
Och, weest mij toch
genadig
Aan u beveel ik mij!
De maand oktober gaan we op maandagavond 19.30 uur weer rozenkrans bidden in de kapel van het verzorgingshuis St. Jozef
Maandag 3-10-17-24-31oktober
Jongerendag in Lingewaard.
Let op!!!!!
Dit is een bericht voor jongeren van 12 tot 15 jaar!!!!!!
Op 5 november organiseren de parochies van Lingewaard een te gekke, toffe, spannende en inspirerende jongerendag.
We starten om 9 uur ’s morgens bij de kerk van Gendt.
En daar eindigen we ’s avonds om 6 uur ook.
Je hebt nodig: je fiets…..zwemspullen…..gymspullen…..
Lunchpakketje…..durf……en goede zin.
En ja, het is van de kerk, en ja, het is toch leuk!!!!!!!
Je moet wel wat lef hebben…want anderen zeggen misschien wel dat het niet cool is om mee te doen aan zoiets, maar wij zeggen:
Je moet de moed maar hebben.
Dus een advies: zoek een vriend of vriendin op en meld je aan voor deze dag.
En kan via email: bij Marleen Kamps, wkamps@hetnet.nl
Of telefonisch: bij Marleen tel. 0481-422531
Heb jij de moed????????
Als iemand vraagt wat is het meeste gebruikte woord in deze dagen? Dan is het antwoord klaar als het daglicht: “VREDE”. Iedereen zoekt en praat over vrede in de wereld. Een Indiase schrijver zei: “Om deze wereld te verbeteren, zal ik een kleine mantra in jullie oor vertellen, zelf beter worden. Maar dat gebeurt niet in onze tijd. Velen denken alleen maar aan hun eigen voordeel en maar weinigen denken aan anderen en dat is de oorzaak van veel onvrede tussen de mensen. Alles is klein begonnen tussen de verschillende landen en nu promotoren enkelen terrorisme om het voordeel aan hun kant te krijgen. Maar we zien dat dit uiteindelijk niemand kan helpen. Kwaad kan alleen maar kwaad voortbrengen. En meer kwaad brengt nog meer kwaad voort. Dat gebeurde overal. In deze bijzonder onzekere periode is de boodschap van Jezus nog relevanter geworden. Wij kunnen vrede scheppen in deze wereld met Zijn boodschap van liefde, geloof en hoop. Als je in God gelooft dan is het onmogelijk om andere naties te vernietigen, die ook kinderen van God zijn. Als gelovigen moeten we de mensen zijn die hoop scheppen in deze wereld. En de liefde moet alle kwaad en verdeeldheid overwinnen. Wie die gewonde christen, moslim of hindoe ook moge zijn, maar uiteindelijk is hij of zij een mens.Wij moeten in onze tijd proberen om die mensheid te ontdekken en te respecteren, zodat wat hij of zij gelooft niet uit moet gaan boven ons menszijn, omdat wij allemaal kinderen van de ene God zijn. Gandhi geloofde dat alleen maar drie dingen de wereld kunnen veranderen: Ahimsa (in het Sanskriet betekent dit: niet doden), liefde en barmhartigheid. Hij vond dat alle mensen hetzelfde zijn, hij respecteerde de waarden van elke religie en hij probeerde eenheid onder de mensen te brengen. De Nederlandse bisschoppen hebben gezegd “In Christus zijn wij allen geroepen tot vreedzaam samenleven en respectvolle omgang met mensen van andere culturen en godsdiensten”. Bekendheid van elkaar kan wederzijds vertrouwen kweken en onderling begrip. Vredesbijeenkomsten en gemeenschappelijke gesprekskringen met anders gelovigen kunnen een waardevolle bijdrage hiertoe vormen.”Laten wij als katholieke christengelovigen bidden ‘dat de God van Jezus Christus alle mensen zal bijstaan niet toe te geven aan de verleidingen van haat en geweld, maar om zich toe te wijden aan gerechtigheid en vrede”. En laten wij beginnen deze gerechtigheid en vrede bij onszelf in praktijk te brengen. Moge de Almachtige God daarvoor ons zegenen. Ik besluit met de woorden van H. Franciscus van Asissi: “Heer maak mij een instrument van vrede in deze wereld”.
Met hartelijke groeten,
Jullie pastor dr. Mathew Njezhukumkattil
DIACONIE
WEEKEND DIACONIE 15 EN 16 OKTOBER.
Diaconie staat voor zorg aan en voor elkaar. Steeds weer als er de verhalen uit de bijbel horen klinkt die oproep die vraag. Maar ook horen we in de verhalen hoe mensen dat doen, hoe mensen het beleven die zorg en aandacht te krijgen. Diaconie dus de gewoonste zaak van de wereld, als die verhalen leidraad in ons leven zijn.
Er wordt ook heel veel aangedaan. Al gebruiken we het woord diaconie daar niet voor.
Al vele jaren staan we in het 3e weekeind in oktober extra stil bij diaconie en een onderdeel daarvan. Ook alweer vele jaren doen we dat in ons samenwerkingsverband.
Denk maar eens aan de vredesmanifestatie.
De aandacht in de viering en later een gezamenlijke avond over “onbezorgd afscheid nemen”.
De MOV waar we aandacht en mensen voor vroegen. We hebben jammer genoeg nog geen mensen gevonden. Wie zou dit nu wel willen?
Ook dit jaar stellen we weer een groep centraal en wel de bezoekers groepen. De mensen die zoals ze zelf zeggen gewoon doen. Een regelmatig bezoekje een gesprek wat aandacht.
Het is veel meer dan zomaar even doen. Het schept een waardevolle band. Het verrijkt je leven wederzijds meestal.
Een bezoek vanuit de parochie laat ook de band zien die je uit wil dragen, dat geloven je wat waard is.
Het thema is dit jaar:
Waar mensen het meest recht op hebben : dat hun recht wordt gedaan.
In de viering van het weekeinde zal daar in woord en gebed aandacht aan worden gegeven. Kunnen dan samen uitdrukking geven aan het bij elkaar horen – samen doen - samen staan voor recht doen aan elkaar. Om ook buiten het gebouw het samen kerk zijn te laten zien en voelen.
Welkom u allen in deze viering van samen staan we sterk.
Ook u hoort erbij.
Corrie Driessen.
DIACONIE
Wereldmissiemaand 2005
Verlos ons van het kwade
Missiezondag, dit jaar op 23 oktober, is voor de katholieke geloofsgemeenschap over heel de wereld een dag van gebed en offergaven voor de missie. Hoe arm ook, zelfs de parochies in de derde wereld brengen wat geld bijeen. Net als bij de Europese Unie krijgen ze als armlastige lokale kerken meer geld terug dan ze zelf bij elkaar brachten. Dit is mogelijk dankzij de solidariteit van de katholieken uit Europa en Noord-Amerika. Met name de katholieke kerk in Afrika maakt een gestage groei door. De kosten nemen daarmee ook toe. Als geen ander draagt de Kerk in Afrika bovendien enorm bij aan de oplossing van de grote sociale noden.
Wereldmissiemaand, georganiseerd door Missio, richt onze aandacht daarom dit jaar op het vredeswerk van de katholieke kerk in Oeganda. Al meer dan twintig jaar is er een bush-oorlog gaande waarbij zo´n 25.000 kinderen tegen hun wil als soldaat zijn ingezet. Onder dwang hebben ze mensen gemarteld en vermoord. Eenmaal ontsnapt uit de groene hel hebben deze kleine veteranen de grootste moeite om weer kind te kunnen zijn. De Kerk van Noord-Oeganda, onder leiding van de moedige bisschop Odama, helpt deze ex-kindsoldaten om met zichzelf en hun medemensen in het reine te komen.
Op 1 oktober vindt in onze parochie de collecte voor Wereldmissiedag van de Kinderen plaats.
OP 23 oktober, Wereldmissiedag, die voor steun aan de katholieke geloofsgemeenschappen in de derde wereld, waaronder de kerk van Noord-Oeganda
Eind oktober starten we in het parochiecentrum van Huissen-Zand weer met de eerste van een zestal bijeenkomsten Geloven Nu. Tijdens een bijeenkomst, die
1 ½ uur duurt, lezen we een verhaal uit de bijbel. We verkennen dat verhaal en brengen ons eigen leven daarmee in contact. Telkens weer is het een ontdekking te merken hoezeer die oude verhalen raken aan ons eigen leven. Met hetgeen de deelnemers inbrengen gaan we in gesprek met elkaar.
Het is dus niet nodig dat u de Bijbel kent en de verhalen die daarin staan. Wat wél belangrijk is dat u belangstelling heeft.
Wilt u met ons meedoen meldt u dan aan. Dat kan op 06-41807974 (de hele dag) of op 026-3250729 op werkdagen tussen 9.30 en 11.30 uur. Zowel in de middaggroep als in de avondgroep, die beide op maandag 31 oktober van start gaan, is nog plaats voor nieuwe deelnemers. Bij grote toeloop kan er eventueel een derde groep worden opgestart. Dit hoeft niet in Huissen-Zand te zijn, maar kan ook in een andere parochie.
Meldt u aan, u bent zeer welkom.
Wie weet tot ziens bij Geloven Nu.
pastor Coby Roelofs
Dit jaar zal er in de tijd voor kerstmis in alle parochies gewerkt gaan worden met het adventproject “Komt allen te samen”.
De lezingen die normaal in de advent worden gebruikt, komen terug in dit project. Met een projectlied, posters en herkenbare teksten zullen de adventvieringen in alle parochies voor jong en oud een speciaal accent krijgen.
Op dinsdag 1 november is er een informatieavond gepland voor alle - bij de liturgie -betrokken - werkgroepen én koren van onze 7 parochies. Deze avond vindt plaats in het Parochiecentrum te Bemmel en begint om 20.00 uur. Op die avond worden de plannen voor het adventproject gepresenteerd, zodat ook alle betrokkenen op tijd weten wat er van hen verwacht wordt.
Wij hopen van ieder koor én iedere betrokken werkgroep een afvaarding te mogen begroeten op die avond.
Namens het L7 catecheseberaad,
Pastor Coby Roelofs
CATECHESE
Op woensdag 28 december zal er ’s middags een kerststallentocht langs de kerststallen van de 7 parochies georganiseerd worden. Een gezellig uitstapje voor jong en oud!! Verdere informatie volgt in december.
L7 catecheseberaad
Lieve God
Wij willen je danken
Voor alles dat je ons gegeven hebt
Ons leven, onze ouders, eten en drinken
Wij willen je ook danken
Omdat we naar school mogen.
Het is niet altijd plezierig
Maar we leren er wel heel veel.
Eigenlijk willen wij je voor alles bedanken.
Op belangrijke momenten in ons leven staan we even stil , we kijken terug en ook vooruit. En we halen God erbij, omdat we vinden dat we hem niet kunnen missen.We vragen Hem om kracht.
Toen we geboren werden hebben ze ons naar de kerk gedragen om gedoopt te worden. Onze ouders vroegen om zegen voor en over dat nieuwe leven.
Toen we wat ouder werden en konden begrijpen dat de hostie wat anders was dan gewoon brood, lieten onze ouders ons de eerste communie doen. Een extra kracht op onze levens weg.
Het vormsel werd niet zo groots gevierd, toen. Maar nu gebeurt dat aan het einde van de basisschool. Een belangrijk moment in het leven van kinderen. Ze worden zelfstandiger, zoeken en gaan steeds meer hun eigen weg. Ze hebben Gods kracht en hulp nodig.
Toen we trouwden in de kerk werd ook feest gevierd. Om het woord van trouw aan elkaars keuze waar te kunnen maken, riepen we Gods hulp in.
Iemand die goed fout gezeten heeft in het leven. Werkelijk het leven van anderen heeft bedorven, die geen kans ziet het goed te maken, hoeft niet met die schuld te blijven lopen. Er kan God om vergeving gevraagd worden. God geeft mensen een nieuwe kans in de toekomst.
Al deze momenten, allemaal belangrijk in het leven om bij stil te staan, om over na te denken. God te vragen om kracht en toekomst. Het zijn onze sacramenten.
Als onze krachten in de loop van ons leven afnemen, als we voelen dat het niet meer zo gaat als voorheen. – En het heeft niks met leeftijd te maken, of een levens bedreigende situatie -
In leveren van lichaams levenskracht. Niet weten wat te doen, je onrustig voelen.
Is het niet zinvol en waardevol om elkaar te beloven dat we elkaar daarbij te helpen? Zo goed en zo kwaad als we dat kunnen. Dat we ons best daarvoor doen. In die geest zouden we het sacrament van de zieken kunnen ontvangen. Heeft dit sacrament niet meer met leven te maken dan met dood?
Zouden we het dan ook niet samen kunnen vieren?
Samen de ziekenzalving ontvangen? De familie kan erbij zijn, mensen die voor je zorgen. Samen vieren met groot en klein, samen stil staan bij het feit dat er een andere periode in je leven is, een laatste periode. Een periode ook waar in het goed en waardevol is om extra kracht en bemoediging te vragen, voor de tijd die voor ons ligt. Samen met de mensen die je lief zijn, die voor je zorgen.
Als teken daarvan de zalving. Zalf, olie het geeft kracht en geneest. En we ontvangen de communie, Gods brood, voedsel voor onze levensweg. Daarom ook dit jaar alweer voor de 9e keer een gezamenlijke ziekenzalving. Velen hebben hier steun en kracht uit mogen putten de afgelopen jaren. Dit jaar zal het zijn op
Zaterdag 12 november om 16.00 uur in St. Jozef.
Als u mee wilt ontvangen en vieren vul dan het onderstaande strookje in. U kunt het inleveren bij de pastorie en de balie van St. Jozef. Als u meer informatie wilt of vragen heeft bel dan gerust .
Pastorie 421231
Corrie Driessen 423690
Naam -----------------------------------------------------------
Roepnaam -----------------------------------------------------------
Doopnamen -----------------------------------------------------------
Adres -----------------------------------------------------------
Telefoon -----------------------------------------------------------
Geeft zich op voor de gezamenlijke ziekenzalving
TERUGBLIK
DE
WERELD JONGEREN DAGEN
De superlatieven schieten mij te
kort om deze geweldige dagen die ik in Keulen heb beleefd goed te
kunnen omschrijven. In één woord: het was FANTASTISCH!!! Een
ervaring die ik nooit meer zal vergeten.
Zondag, 14 augustus vertrok mijn groep – ik was mee met de groep uit Culemborg met pastoor Zweers als begeleider – vanuit Utrecht naar Wuppertal, waar wij de hele week logeerden. Met meer dan 3000 Nederlandse jongeren namen we deel aan het programma voorafgaand aan de viering met de paus van afgelopen zondagmorgen op het Marienfeld bij Keulen.
Wat kan ik ervan zeggen?
Het was een week van héél lang wachten om van Wuppertal, waar wij waren ondergebracht in een sporthal, te reizen naar Keulen; zingend, dansend en met elkaar pratend op het perron en in de trein. Met allerlei jongeren – uit India, Guatemala, Australië, Italië, Frankrijk, Canada etc. De tijd vloog! Wachten was niet erg. Met elkaar werd het een feest…
Het was een week van bezinning. Iedere ochtend was er een openingsgebed -viering en ook de avonden werden meestal afgesloten met een avondgebed. We hadden catechese: een keer door kardinaal Simonis en een keer door bisschop Van Luijn van Rotterdam. De catechese werd afgewisseld met dans van dansgroep United en muziek van o.a. de Bronx Brothers en Gen Rosso. En ook hier weer was die geweldige sfeer.
Het was een week van samen feesten. Overal in de stad Keulen waren allerlei festivals met muziek door groepen afkomstig uit de hele wereld. Het was muziek over het geloof, maar wel van deze tijd. We luisterden en dansten; met Amerikanen, met Brazilianen, jongeren uit Afrika en Azië, met jongeren vanuit de hele wereld…
Het was een week van saamhorigheid. Waar je ook vandaan kwam, het maakte niet uit. We waren één grote groep. En of je elkaar verstond of niet, dat gaf niets in deze sfeer van verbroedering.
Het was ook een week van goede en diepe gesprekken. Iedereen was open. Wij hadden het over van alles. Over het geloof. Over de regels van de katholieke kerk; hoe die werken.
Wij hadden in onze groep van 13 een protestants meisje. Zij stelde ontzettend veel vragen over het katholieke geloof. Ook door haar leerden wij naar onszelf en ons geloof te kijken.
Het was een heel bijzondere week. Wij voelden ons – al die duizenden jongeren uit al die verschillende landen – verbonden met elkaar. Dat gevoel van saamhorigheid…..dat was zo bijzonder.
We sliepen nauwelijks, maar who cares? Natuurlijk werden we wel moe, zeker naarmate de week verstreek, maar de sfeer, wat we meemaakten was zó geweldig, dat we nieuwe energie kregen…!!!
Wij hebben de paus gezien. Rijen dik stonden we bij zijn aankomst in Keulen te wachten tot hij langs zou komen. De rijen waren zo dik dat we niets konden zien. Iemand kwam met het geniale plan om op een of andere manier te proberen boven de anderen voor ons uit te komen. En zo zagen wij de paus staand op tafels in een McDonalds!!
Marienfeld, waar op zaterdagavond een avondwake was en op zondagmorgen de viering met de paus, was ook zo’n ongelofelijke belevenis. Met zoveel jongeren (1 miljoen); met zoveel nationaliteiten; op een veld om samen te bidden…
Het was een week van alleen maar bijzondere momenten. Om maar een voorbeeld te noemen. De avond van de avondwake op het Marienfeld was er voor onze groep geen eten meer. Het was gewoon op. Een van onze groep is toen gaan rondvragen bij andere groepen, die allemaal spontaan van hun eigen eten gaven. Wij hadden uiteindelijk véél meer dan al die andere groepen…!
Het is een beetje een onsamenhangend verhaal, maar het was een week die zó bijzonder was, dat ik eigenlijk niet goed weet wat ik moet vertellen en welke woorden ik moet kiezen om uit te drukken hoe fantastisch het was.
De volgende Wereldjongerendagen zijn in 2008 in Sydney, Australië. Ik hoop jullie allemaal dan daar te zien. Ik ben er in ieder geval wel bij!!!
Béatrice Bonga
P.S. Wil je meer weten, bel me (0575-441216). Ik wil je heel graag vertellen hoe bijzonder ik deze dagen vond.
Wij zijn Jorine Roelofs en Ella Derksen en wij zijn op kamp geweest in de Belgische Ardennen dat werd georganiseerd door het Aartsbisdom Utrecht. Het was super leuk en we zullen nu er het een en het ander over vertellen.
Een aantal leuke dingen zoals:
Gorillaspel: Hierbij gingen we per groep een tocht afleggen in het donker. Je moest
reflectoren volgen. Ondertussen kwamen er Gorilla’s (begeleiding) langs. Als ze je zagen kreeg je strafpunten, onze groep had gewonnen!
Twee daagse trektocht: Dit was heel leuk, maar ook heel zwaar. Je ging 12 km lopen met
10 kilo bepakking in de brandende zon met 30o C. En dan ook nog berg op en af.
’s Avonds bij elkaar “slapen” in de open lucht (meer gekletst dan geslapen, waar de pastoor niet zo blij mee was). En de volgende dag 7 km terug lopen.
Berg beklimmen, abseilen, kanoën en grotten bekennen: Berg beklimmen en abseilen was super gaaf en ook wel een beetje eng. De grotten waren super leuk, we gingen dan ook een leuk modder gevecht houden. Je kon elkaar haast niet meer herkennen, hahaha. En we gingen ook nog kanoën, het was 14 km en het was lekker warm weer.
Eten: Het eten was soms wat anders dan gewend, maar het was te eten. We moesten dan ook zelf koken. Het minst lekker was de misselijkmakende macaroni en de koude nasi.
Maar verder was het in één woord fantastisch en we hebben er veel vrienden aan overgehouden en we gaan volgend jaar weer!!!
Opbrengst kermiscollecte
De kermiscollecte 2005 heeft het fantastische bedrag van € 809 opgebracht.
Zoals tijdens de schuttersmis voorafgaande aan de collecte is meegedeeld is deze opbrengst bestemd als bijdrage in de kosten van aanpassing en aankleding van de zijbeuk aan de zijde van Boerstal.
Wij willen hier een zorgruimte creëren.
Naast de opbrengst van de kermiscollecte heeft de parochie van een individuele parochiaan ook nog een gift ad € 500 ontvangen als bijdrage in de kosten van de realisatie van deze zorgruimte. In totaal komen de ontvangsten voor deze zorgruimte uit op ruim € 1.300.
Mede dankzij de enorme inzet van een aantal vrijwilligers kunnen we de kosten (voornamelijk van stoffering en aankleding) beperken tot circa € 2.000 - € 2.500.
Alle gulle gevers hartelijk dank voor uw bijdragen.
Kerkbalans situatie september 2005
Jaar |
Bedrag |
Aantal |
gemiddeld |
1999 |
€ 53.638,94 |
1627 |
€ 32,97 |
2000 |
€ 55.808,60 |
1644 |
€ 33,95 |
2001 |
€ 54.818,68 |
1669 |
€ 32,85 |
2002 |
€ 54.263,27 |
1583 |
€34,28 |
2003 |
€ 54.394,02 |
1578 |
€ 34,47 |
2004 |
€ 54.946,33 |
1546 |
€ 35,54 |
2005 |
€ 53.873,30 |
1400 |
€ 38,48 |
Misdienaarslijst oktober
Zondag 2 oktober 10.00 uur
Marla de Haan
Rosa Hendrikx Joyce Cornelissen Tom Oppers
Zaterdag 8 oktober 19.00 uur
Dorothy Berns
Jasper Kemperman Danielle Schouten Maud Basten
Zondag 9 oktober 10.00 uur
Petra Speyers Tom Roording
Tom Botterblom Stefan Milder Luuk Wennekes
Zondag 16 oktober 10.00 uur
Cecile Demont
Josefien Berns Leontien Berns Mariska vd Mond
Zaterdag 22 oktober 19.00 uur
Esther Wouters
Loes Bouwens Romy van Eijden Chiel Gerritsen
Zondag 23 oktober 10.00 uur
Marla de Haan Mathilde Reulink
Rosa Hendrikx Ellen Rasing
Zondag 30 oktober 10.00 uur
Petra Speyers Anton Berns
Jasper Kemperman Tom Oppers Rico Aarntzen
Zaterdag 5 november 19.00 uur
Dorothy Berns Cecile Demont
Josefien Berns Danielle Schouten Callum Retel
Zondag 6 november 10.00 uur
Tom Roording
Tom Botterblom Luuk Wennekes
OP DE PREEKSTOEL
Preek bij de sluiting van het kerkhof Gendt 11 sept. 2005
Als je op bezoek gaat bij een jong stel
dat pas een nieuw, of een eigen, huis heeft ingericht,
dan blinkt alles van de nieuwigheid.
De meubels zijn op een eigen manier neergezet,
op de kale wanden prijkt een mooi schilderij of een poster.
Ze mogen er trots op zijn. En dat zijn ze ook.
Ze zijn helemaal op de toekomst gericht,
op dat wat nog niet is, maar hopelijk zal komen.
Als je op bezoek gaat bij een van de mensen
die op of bij Sint Jozef een kamer, of een aanleunwoning hebben,
dan ziet alles er veel anders uit.
Ieder meubelstuk vertelt een geschiedenis,
de muren zijn bedekt met foto’s
van eigen ouders tot die van een achterkleinkind.
Er is altijd wel een plaatsje
waar een briefje of een tekening van een kleinkind zit opgeprikt.
Elk stukje van de inrichting van de kamer
kan een verhaal vertellen van lief en van leed.
Eigenlijk is een kerkhof ook zoiets.
Er staan enkel stenen of soms een houten kruis.
Maar al die monumenten hebben een verhaal te vertellen.
Het verhaal van een leven, kort of lang,
maar van een leven, een persoon
die iets voor anderen betekend heeft.
Sommigen zelfs heel veel,
Ruim 30 jaar na de laatste begrafenis hier op het kerkhof
waren er nog graven bij met regelmatig verse bloemen.
Zo dierbaar dat, toen de ruiming definitief werd,
enkelen overgingen tot een herbegrafenis.
Anderen wilden een herinnering aan deze plek,
namen iets mee wat hen daaraan herinnerde.
Mensen wilden die plek eigenlijk niet kwijt,
zo’n plekje waar je dankbaar kunt gedenken
wat die ander voor jou gedaan heeft,
wat die aan liefde en leven aan jou gegeven heeft.
Het is een herinnering aan keihard werkende mensen
die samen een gezin groot brachten
door van de morgen tot de avond keihard te werken
op de steenfabriek of de werf,
en de ander die in huis en er rondom heen alles op orde hield
voor een meestal groot gezin,
waarin je ook als kind het jouwe moest bijdragen,
soms al van heel jongs af aan,
in de boomgaard of op het land van je zelf of van anderen.
Die stenen en kruisen vertellen ook het verhaal van Gendt.
Er liggen pastoors begraven, maar ook de vakbondsman,
jong en oud, arbeiders en fabrikanten,
kinderen, verongelukt of door ziekte, jonge mensen en ouderen.
Meer dan duizend mensen zijn geteld die hier gelegen hebben.
Enkele parochianen hebben heel wat werk verricht
om al die namen te achterhalen, van hen die er gelegen hebben.
Zij zijn getuigen geweest
van al wat er in parochie en gemeente gebeurde.
Ze hebben de bouw en de verwoesting van de vorige kerk meegemaakt.
Ze hebben deze kerk zien bouwen,
hebben de bouw ervan meebeleefd
die mede mogelijk werd gemaakt met hun zuurverdiende bijdragen.
Ze hebben ontwikkelingen in hun kerk beleefd:
voor het eerst mochten kinderen van 7 jaar de Communie doen.
Maar ook het Vaticaans concilie,
en alle veranderingen die dat met zich meebracht.
Nu het kerkhof rond de kerk geruimd gaat worden,
willen we hen nog eens uitdrukkelijk dankbaar gedenken,
dankbaar voor wat ze ons meegegeven hebben,
voor de weg die ze ons gewezen hebben.
Door hen, dank zij hen, zijn we geworden wie we zijn.
Zij hebben ons een toekomst gegeven,
een toekomst waaraan wij verder moeten bouwen.
Voor kinderen en kleinkinderen.
Zij zijn niet stil blijven staan in hun leven,
hebben beslissingen genomen met het oog op die toekomst,
beslissingen die soms erg moeilijk waren,
maar nodig om het leven in de toekomst mogelijk te maken.
Ook het leven in onze parochie.
Zij zijn ons ook daarin voorgegaan,
hebben ons een voorbeeld daarin gegeven,
op hun manier, in hun tijd.
Zij geloofden vast en zeker
dat ze op weg waren naar het vaderhuis,
zoals het evangelie het uitdrukt,
vol vertrouwen dat er ook voor hen een plaatsje zou zijn,
als ze maar die weg van Jezus zouden volgen.
Hij was voor hen de weg, de waarheid en het leven.
En geldt dat ook nog voor ons?
Ook nu nog worden beslissingen genomen
die soms pijn doen en moeilijk te vatten soms,
maar het gebeurt met het oog op de toekomst,
om het bestaan van de parochie te garanderen,
om het ons, hun nakomelingen, mogelijk te maken
die weg van Jezus te gaan
op onze eigen manier, voor nu en de komende jaren,
voor onze kinderen en kleinkinderen.
Dankbaar gedenken wij zo hen die ons voorgingen,
dankbaar voor wat ze ons geleerd hebben,
voor het voorbeeld dat ze ons gegeven hebben.
Zoeken en uiteindelijk zullen we vinden… !
(van de projectgroep L7)
Soms zou je hele grote stappen willen nemen en er al willen zijn. Samenwerking, ontwikkelen van beleid; wat leeft er allemaal, wat moeten/willen we loslaten, wat vasthouden, als dit dan dat…, hoe zit het met de menskracht, wat moet er eerst gebeuren… en ga zo nog maar even door!
Een hele zoektocht. In het pastorale team, in de projectgroep, in werkgroepen, in geloofsgemeenschappen. Zoveel verschillende mensen, zoveel verschillende meningen, emoties.
Nee, dat is veel denkwerk, gesprekken voeren, inventariseren, kauwen en herkauwen. Ruimte geven voor ieders mening en gevoelens én proberen dat straks allemaal te vertalen in een goed beleid.
De projectgroep is maandag 5 september weer bij elkaar geweest. Een van de agendapunten was een praatstuk ‘pastorale opdracht L7’. Een weergave van gedachten van leden van het pastoresteam over verschillende hoofdaccenten die je zou kunnen kiezen als pastoraal beleid.
De pastorale opdracht werd geformuleerd als: “Verhaal van God verder dragen, de toekomst in”.
Gekeken moet worden naar een structuur waarin de beste kansen geboden worden om dit verhaal uit te dragen. Er zullen een aantal stappen gezet moeten worden: hoe wil je de opdracht uitvoeren, welke hoofdaccenten wil je leggen, er moet een keuze gemaakt worden en dan moet er gekeken worden hoe je de tijd vrij kunt maken om een start te maken met de realisatie van je plannen. En ook: wat kunnen we inhoudelijk en fysiek aan. Dat geldt niet alleen voor het pastoresteam maar ook voor de vele vrijwilligers/sters.
Een zoektocht…. God’s volk weer op weg… waarbij voor ons allen de opdracht geldt: het Verhaal van God verder dragen, de toekomst in!
Naar Lourdes gaan,
is meer dan zomaar een reis.
Meer dan een vakantie in een lui-lekker-land.
Naar Lourdes gaan, is -hoe gek het ook klinkt –
op reis gaan naar jezelf, naar je eigen diepte.
Het is op weg gaan om stil te staan
en stil te worden bij wat je echt beweegt.
Zoeken naar onmogelijke wonderen heeft er weinig zin,
tenzij je het wonder vindt in jezelf.
Je kunt er anderen ontmoeten,
voor je zijn als een hand op je hoofd;
die je weer vaste grond
onder je voeten laten voelen.
Het grootste wonder van Lourdes
is misschien wel het wonder van onderlinge solidariteit.
Je kunt er drinken aan dezelfde bron,
door hetzelfde water gaan
als word je opnieuw geboren .
Naar Lourdes gaan doe je niet alleen.
Je voelt er iets van verbondenheid :
verbondenheid in de groep,
verbondenheid ook wereldwijd
verbondenheid met Bernadette en haar “dame”
Je draagt je licht rond
als wil je elkaar van harte bij schijnen,
als wil je iets van je warmte delen
en ook om het samen bidden
kracht bij te zetten .
Naar Lourdes gaan maakt je anders.
Je krijgt er nieuwe kracht,
ongemerkt soms, later zelfs misschien.
Je wordt er aangeraakt, vraag niet hoe!
Scepsis verandert er in spontaan bidden:
soms met aloude, bijna versleten woorden,
soms met stilte,
gevuld met "zien, soms even. .".
Naar Lourdes gaan is
een leerschool voor geloven,
voor aanvoelen,
dat er meer is tussen hemel en aarde.
We zien er een beeld van Maria
in een weerbarstige en harde grot,
verwijzend naar
het grote Mysterie van ons leven,
een dragende kracht,
die niemand laat vallen.
Naar Lourdes gaan is aan de lijve ervaren,
dat wonderen de wereld niet uit zijn.
Wim Holterman osfs
De komende weken houden wij een jaargedachtenis voor:
1 - 2 okt. Dora van Dalen-Hermsen
8 – 9 okt. Berry Looman
15-16 okt Toon de Beijer
22-23 okt. Cub Opgenoort
29-30 okt. Theo Sweeren
Mieneke Joosten-Stuart
5 – 6 nov. Dina Andriessen- Wijnholts
Hallo jongens en meisjes van groep 5.
Weet je het nog?
Op 18 april deed je je Eerste Communie.
Het was vast een hele leuke dag.
Weet je nog wat het betekende,
dat je die dag voor het eerst
helemaal mee mocht doen aan de maaltijd van Jezus?
We hebben er samen over gepraat
tijdens de middagen in het zaaltje, boven of in de pastorie.
Nu willen we graag het verhaal verder vertellen net als bij de Eerste Communie.
Samen met de andere kinderen uit je klas of die samen met jou de communie hebben gedaan.
We gaan naar verhalen luisteren, samen praten, zingen.
Want het verhaal van god en mensen gaat door
Zoals ook ons eigen verhaal verder gaat !
Kom je ook?
Het zijn vier maandagmiddagen
na schooltijd van 15.20 tot 16.45 uur
maandag 10 oktober
hoe het verhaal verder ging tussen god en mensen
maandag 24 oktober
hoe voelt delen
maandag 31 oktober
hoe helpen we eigenlijk
maandag 7 november
hoe we god kunnen ontdekken
donderdag 10 november
oefenen voor de viering
Als afsluiting van deze bijeenkomsten hebben we een viering samen met de andere mensen op
zondag 13 november 10.00 uur, natuurlijk in de kerk.
Doe je mee?
En je vriendje of vriendinnetje?
Laat je het weten als wij je kunnen verwachten,
Zodat we weten voor hoeveel koekjes we mogen zorgen.
Lever je daarom even je strookje in
Groetjes Annemarie Buurman en Cia Roording
PS Denk even na over wat je het allermooiste vond,
toen jij je eerste communie deed.
--------------------------------------------------------------------------------
HOE HET VERDER GING TUSSEN GOD EN DE MENSEN
Naam…………………………………………………………
Adres………………………………………………………..
Telefoon…………………………………………………..
Ik doe mee aan het project voor groep 5
Dit strookje inleveren voor 7 oktober 2005
In de brievenbus van de pastorie.
Nijmeegsestraat 2 tel. 421231
AAN OUDERS/VERZORGERS VAN LEERLINGEN GROEP 5
In de H. Martinusparochie is men al een tijd bezig met tussentijdse catechese.
Deze tussentijdse catechese heeft tot doel het “gat”tussen de eerste communie en vormsel te overbruggen.
Inmiddels is dit uitgegroeid tot een logische lijn van verhalen over God en mensen.We willen de kinderen van groep 5 vertellen:’Hoe het verder ging tussen God en mensen”
In vier middagen en met als afsluiting een viering.
Deze zal zijn op 13 november.
Als u het leuk vindt om bij deze middagen te helpen hoor ik het graag.
Annemarie Buurman Hogeveld 11 Tel. 421161
Cia Roording Langakker 42 425243
Lourdesreis 9 t/m 14 september 2005.
Op 9 september zijn we vertrokken naar Lourdes. Het was 05.00 uur in de ochtend toen we met de bus vertrokken naar Eindhoven Airport. Daar gingen we met het vliegtuig naar Tarbes. Een plaatsje dicht bij Lourdes. Ook daar de bus weer in om in Lourdes aan te komen. Rond 12.00 uur stonden wij, Janneke en Ellen en met nog
62 personen in het hotel met onze koffers. Voor Ellen is het de tweede keer dat ze naar Lourdes gaat en voor Janneke alweer de derde keer. De hotelkamers worden verdeeld en daarna is het aanschuiven aan de lunch. In Frankrijk eet men altijd 2 keer warm eten op een dag. Om 12.00 uur en om 19.00 uur. De eerste drie dagen is dat leuk maar later zit je gewoon vol van al dat lekkere eten en wil je gewoon een aardappel met een stukje vlees en groente. Het diner bestond vaak uit 3 of vier gangen. De eerste dag een rondleiding over de heiligdommen. Wat fijn om hier weer terug te zijn. Het is toch anders als je al eerder in Lourdes bent geweest. Maar het blijft altijd indrukwekkend. We gaan naar de Grot waar de eerste verschijning van Maria aan Bernadette heeft plaatsgevonden op 11 februari 1858. Er heerst hier zo’n rust en kracht. Als je door de grot loopt langs de bron waar Bernadette zich heeft gewassen krijg je het echte Lourdes gevoel, waar bijna iedereen die hier een bezoek heeft gebracht het over heeft. Een gevoel wat haast niet te omschrijven is. De ene vindt hier veel kracht om verder te kunnen met het leven. De ander veel rust. Of de ander kan bepaalde situaties accepteren. Voor eenieder is dit heel persoonlijk.
’s Avonds is de openingsviering met alle 700 Nederlandse pelgrims die deze periode een bezoek brengen aan Lourdes. De bedevaart is nu echt begonnen.
De volgende dag, 10 september, wonen we de viering bij aan de Grot. Een speciale viering want je staat dan met alle Nederlanders bij de Grot en dit geeft een speciaal gevoel. Aansluitend is er een kleine kruisweg. Pastor Holterman vertelt over het verhaal hoe Jezus aan het kruis geslagen is en wat hij door moest maken. Hierbij haalde pastor Hoterman elke keer een stukje realiteit uit het dagelijkse leven naar voren een mooie verwoording vonden wij. Dan is het maken van de groepsfoto. Om deze grote groep van 62 mensen uit Huissen en Angeren op de foto te krijgen is nog een hele klus voor een Franse fotograaf. Maar het is gelukt en het resultaat mag er wezen. ’s Middags is er de boeteviering. Een erg mooie viering, vooral als Els, onze organiste, het Ave Maria heeft gespeeld. Toch wel heel bijzonder. En ’s avonds is er tijd om deel te nemen aan de lichtprocessie. We sluiten ons met de groep aan in de lange rij met mensen. Zoveel lichtjes bij elkaar kun je alleen maar in Lourdes vinden. We zingen met ontzettend veel mensen liedjes en we ontsteken het licht. Mooi om deze dag mee af te sluiten.
De volgende dag wonen we de internationale hoogmis bij. Deze vindt plaats in de Pius X. Een grote ‘kerk’ waar 25.000 pelgrims deze mis bij wonen. Het meeste gaat in het Latijn en dat is voor de jeugd toch nog wel lastig om te volgen. Maar toch mooi om een keer mee te maken. Ook brengen we deze dag een bezoek aan het Cachot, waar Bernadette gewoond heeft. Even een cultureel uitstapje. Mooi om dit te zien. Je staat op deze manier erg dicht bij Bernadette. Je kunt je haast niet voorstellen hoe mensen in die tijd leefden. Wij als jonge meiden zijn dan wel erg verwend. Een ruimte van ongeveer 4 bij 5 meter. Waar een hele familie in woonde. Ook brengen we een bezoek aan Maison Paternelle en Moulin Boly. Ook hier heeft Bernadette gewoond en gewerkt. Na dit culturele uitstapje is de sacramentsprocessie en ziekenzegening gepland. Het is erg slecht weer en we wonen alleen de viering in de Pius X bij waar alle pelgrims die de sacramentsprocessie en ziekenzegening bijwonen bijeen komen. Daarna gaan we terug naar het hotel voor het diner en is er een vrije avond om even bij te komen van alle indrukken.
Op 12 september is er een excursie door de Pyreneeën. Lekker de bergen in en even de gedachten verzetten. Een hele leuke en gezellige dag in de bus. Wat een gezellige groep hebben wij. Vrijwel iedereen heeft het Lourdes gevoel en we zijn net één grote familie. Deze dag een beetje slecht weer, maar de sfeer is er niet minder om. We gaan nog langs de watervallen, wat is dit prachtig. Een heerlijk dagje uit. Deze dag gaat erg snel voorbij. ’s Avonds is er tijd om wat souveniertjes te kopen en even lekker wat te drinken.
Dinsdag 13 september wordt een erg lange dag. We hebben zoveel te doen. Om 7.00 uur ’s ochtends is de grote kruisweg gepland. Deze is voor mensen die erg goed ter been zijn, want het is een hele klim de berg op. Deze kruisweg is echt prachtig. Alle staties zijn op werkelijke grote uitgebeeld. De beelden zijn nog groter dan dat jezelf bent. En het is in de bossen. Dit heeft een grote indruk gemaakt. We zingen liederen en luisteren naar het verhaal over Jezus. Prachtig. Aansluitend is er de gelegenheid voor degene die in de baden willen. We gaan met een groep van ongeveer 20 pelgrims van onze groep de baden in. Iedereen apart. We moesten wel erg lang wachten tot we aan de beurt waren. Janneke was vorig jaar al geweest, maar Ellen is dit jaar geweest. Het is zo ontzettend bijzonder om in het bad te gaan. Het water is zo koud en het geeft zo’n indruk op je. Het is niet te omschrijven. De vrijwilligers die je helpen om in het bad te gaan helpen met aan en uitkleden, zijn zo lief en zorgzaam. Als je emotioneel bent dan krijg je zelfs nog een zakdoekje aangeboden. Super. Zoveel waardering voor ieder persoonlijk. De baden zijn gevuld met water wat uit de bron komt waar Bernadette zich gewassen heeft. Het is wel een beetje erg koud. Maar zeker de moeite waard om mee te maken. Het gevoel wat je hebt als je eruit komt? Na een gesprekje met Pastor Holterman is Ellen tot de conclusie gekomen dat het voelt dat je er weer helemaal tegen aan kunt in het leven. Net alsof je herboren wordt. Of opnieuw gedoopt wordt. Dit kan voor een ander weer heel anders zijn. Maar deze richting kun je wel denken. ’s Middags is er de viering met de handoplegging dit is altijd een erg emotionele viering maar ook een bijzonder moment in ons leven. Dat we nog lang gezond van ons leven mogen genieten. Helaas is er deze avond de slotviering alweer. De officiële afsluiting van onze bedevaart naar Lourdes. Al die 700 Nederlanders bij elkaar om afscheid te nemen van deze mooie tijd.
Woensdag 14 september, onze laatste dag in Lourdes. We nemen met onze groep van 62 pelgrims uit Huissen en omgeving afscheid van de Grot. We zingen nog liedjes en nemen afscheid van deze mooie tijd. Een bedevaart die iedereen een keer in zijn leven moet meemaken. Jongeren denken vaak dat het een reis is voor oudere mensen, en dat je veel naar de kerk moet gaat om te bidden. Maar dat is niet zo. Je maakt zo ongelooflijk veel lol met elkaar. We hebben zelfs de polonaise nog gelopen. Je hebt een groep mensen om je heen die je stuk voor stuk nooit meer zult vergeten. Je deelt je verdriet en je geluk samen met elkaar dat was ook het thema in Lourdes dit jaar “draag elkanders lasten”. Dus als je erover nadenkt om mee te gaan met een bedevaart naar Lourdes, zullen wij je dit altijd aanraden. Geef je op om mee te gaan zodat je met een andere gedachte de wereld zult bekijken.
Veel liefs van Janneke Vos en Ellen Thissen.