#
November 2008
Hij houdt van jou.
Er is een plaats waar je mag schuilen
Waar iemand op je wacht
Hij staat dagelijks op de uitkijk
Omdat hij jou verwacht.
Hij tuurt steeds in de verte
Of je er al aankomt
Zijn armen gespreid om jou te omarmen
Een blik van hoop ligt om zijn mond
Van verlangen en erbarmen
Van vergeving en van trouw
Het is God jouw hemelse Vader
Die zo heel veel van je houd.
#
November 2008
(Aan)geraakt
“De Heer heeft mij gezien en onverwacht
ben ik opnieuw geboren en getogen.
Hij heeft mijn licht ontstoken in de nacht,
gaf mij een levend hart en nieuwe ogen.
Zo komt Hij steeds met stille overmacht
en zo neemt Hij voor lief mijn onvermogen.”
Als ik in staat zou zijn geweest om persoonlijk afscheid van u te nemen, beste parochianen, dan had bovenstaand lied zeker in de afscheidsviering gestaan.
Afscheid nemen, – en rond dagen als Allerheiligen en Allerzielen worden we dat eens te meer gewaar – afscheid nemen beweegt zich vooral rond datgene wat ons raakt, geraakt heeft in de ander. Het geschenk van de ontmoeting is het geschenk van elkaar raken. Soms als één groot herkennen...thuiskomen, bevestiging van wie je ten diepste zijn mag. Af en toe ook niet zonder weerhaakjes. Maar toch altijd – en meestal achteraf - ervaren als iets heel bijzonders...alsof onverwacht Iemand....
In de verhalen over Jezus van Nazareth gaat het vaak over geraakt en aangeraakt worden. Hij raakt blinden, kreupelen, melaatsen aan. En zij genezen. Op Sjabbat, de heilige dag van God, legt Jezus een kromgebogen vrouw de handen op (in Lucas 13:10-17). En bevrijdt haar van wat haar ziek maakt. Op slag staat ze rechtop, gerechtvaardigd, recht gedaan door Jezus. Dwars door traditie en heilige sjabbatswetten heen, dát wel!
Jezus geneest haar. Gratis en om niet. Zonder haar schuldbelijdenis (ziekte was immers een teken van schuld?? of toch niet?). Hij neemt haar aan. Zonder geloofsbelijdenis zelfs.
Ze stond daar alleen maar, tussen de toehoorders. En Jezus laat zich door haar raken. Door een vrouw nog wel... in de mannenwereld van de synagoge! Maar dat kun je verwachten van Iemand, die aan tafel gaat met zondaars en publieke vrouwen en hun zegt: jij, jij mag er zijn! Met je tekorten en eigenaardigheden, onconventioneel, traditiegetrouw, gelovig of vol twijfel – jij, jij mag er zijn! (En ik mág Hem wel, díe Jezus..!)
Naast de preekstoel
#
November 2008
Geraakt worden. In de kerkelijke wereld – en hopelijk ook in de rest van de welzijnssector – waar het niet gaat om uitdaging maar om roeping, en niet om ambitie maar om ideaal, is dat waar het om gaat: je laten raken. En soms, in de ontmoeting met elkaar, heel even vermoeden Wie het is, Die daarin oplicht... Elkaar zien. Zoals Jezus, in Gods Naam, mensen ziet: blinden, kromgebogenen, kreupelen...en tegelijk oneindig waardevolle en waardige mensen. ‘De Heer heeft mij gezien, en onverwacht ben ik opnieuw geboren en getogen’. Dat dragen wij van Hem mee. Tot op de dag van vandaag. En dat mochten ook wij – u en ik – ervaren, soms, als een geschenk, in de ontmoeting met elkaar: dat Hij ons ziet. En liefheeft zoals we zijn. God immers onderscheidt geen hoog- en randkerkelijke mensen. Hij kijkt naar onze harten, ons zoekend en stamelend geloven, ons tastend zoeken, ons ‘zien, soms, even’.... Die herinnering zullen wij van elkaar meedragen, u en ik. Ontroerd, en in dankbaarheid. Of zoals de vorig jaar overleden priesterdichter Wim van Luyn sdb het verwoordde:
God, Gij hebt mij lief,
al weet ik vaak niet hoe.
Gij leidt mijn spoor,
al weet ik niet waarheen.
Gij hoort mijn stem,
al weet ik niet wanneer.
Gij peilt mijn ziel,
al weet ik niet hoe diep.
Gij huist in mij,
al weet ik niet hoezeer.
Maar soms, soms even – naderhand –
weet ik dat Gij er waart,
dat Gij mij kent, ja, mij verstaat,
dat Gij mij wegen baant.
En dan, verstild, ontroerd misschien,
heb ik geen woorden meer.
Van vreugde welt mijn wezen vol.
Gij hebt mij aangeraakt .
Myriam Hent, voormalig pastoraal werkster
Naast de preekstoel
#
November 2008
TOEKOMST IN EN VAN DE LEVENSBRON
Kerkopbouw in de Lingewaard
In 2003 is er een boek uitgekomen met een spannende titel:
“Is er nog godsdienst in 2050?”
Het antwoord dat in dat boek gegeven wordt is: ja!! er is nog godsdienst, er is nog kerk, maar wel op een hele andere manier.
In Nederland zal dat voor een groot deel een migrantenkerk zijn. Dat zijn op dit moment de groepen die nog sterk groeien. Andere groepen slinken steeds meer.
Dat beeld baart ons zorgen. En waarschijnlijk maakt iedereen zich daarover veel zorgen. Ook in onze Parochie De Levensbron zijn dat hartenkreten. Wat gaat er in de toekomst gebeuren? Hoe ziet onze kerk er uit? Met parochianen, gelovigen, voorgangers, vrijwilligers? Allemaal hele grote vragen waar geen pasklare antwoorden op te geven zijn. Hoe gaat onze kerk verder??
Hoe kunnen wij geloofsgemeenschap blijven?
Willen wij in de toekomst nog een kerk zijn, een kerk hebben voor ‘onze kinderen’, dan zal dat ook nu werk en inzet van ons vergen.
In alle geloofsgemeenschappen proberen mensen alle zeilen bij te zetten om te voorkomen, dat kerk en geloven steeds meer verdwijnen.
En ook merken wij steeds meer dat kerk en geloven in zwaar weer verkeren. Om maar eens een paar voorbeelden te noemen:
- In verschillende geloofsgemeenschappen lukt het niet meer misdienaars te strikken. Vaak willen de kinderen wel, maar stuit het op problemen bij de ouders.
- In sommige kerken lukt het niet meer mensen te vinden die willen helpen met schoonmaken.
- Ergens anders zit men te springen om lectoren,
- En op weer andere plekken raken de werkgroepen 1e Communie en Vormsel onderbezet. I
- In verschillende geloofsgemeenschappen lukt het maar niet ‘bestuurders’ te vinden. Enerzijds proberen wij dat op te vangen door samen te werken met locaties in ‘de buurt’ maar anderzijds zijn wij ervan overtuigd dat de draagkracht uit de eigen locatie moet komen.
De levensbron
#
November 2008
Van besturen en pastoresteam worden allerlei zaken verwacht. ‘Zij’ kunnen het wel even oplossen. Maar dat kunnen ‘zij’ jammer genoeg niet.
Willen wij een levende geloofsgemeenschap zijn en blijven dan zal dat van iedereen een ‘steentje’ vragen. Iedereen kan op zijn of haar eigen wijze een bijdrage leveren.
Misschien helpt een droom:
Wij hebben een droom dat in kerk X op een zaterdag vele mensen de handen uit de mouwen steken om een hele dag te poetsen. Er is koffie met wat lekkers en tussen de middag krijgt iedereen een kop soep met een heerlijk broodje.
Wij hebben een droom dat in kerk Y op zondagmorgen kleuters en peuters spelen, vieren en luisteren naar een verhaal van Jezus. Voor ouders en begeleiders is er koffie en thee.
Wij hebben een droom dat de vormelingen van De Levensbron samen naar een film kijken over het leven van Jezus, daar over praten en daarna pannenkoeken gaan bakken……en eten natuurlijk.
Wij hebben een droom dat er in Lingewaard ‘TENTEN VAN SAMENKOMST’ opgezet worden waar mensen samen komen om te praten over allerlei zaken die hen bezig houdt. Dat kan een huiskamer zijn, een marktplein, een school enz. daar waar mensen samen zijn ‘daar is God in het midden’.
Wij hebben een droom dat er in de parochie De Levensbron een inloophuis komt waar iedereen aan kan schuiven voor een praatje, informatie, een bakje koffie.
Want als wij in de nabije en iets verdere toekomst een vitale kerk willen zijn MOET ER NU IETS GEBEUREN.
Daarom is er een pastoraal beleidsplan 2008-2015 “PUTTEN UIT DE LEVENSBRON” opgesteld. Het geeft richtingen aan waar wij vooral op willen inzetten als het gaat om kerkopbouw en geloofsontwikkeling in Lingewaard. Binnenkort verschijnt een pastoraal werkplan voor 2008/2009 met de eerste stappen.
Naast de preekstoel
#
November 2008
Kerk zijn (en dan in een hele brede zin) in 2015 betekent niet dat onze kerken vol moeten zitten. Dat zal niet gebeuren. Het is veel waarschijnlijker dat wij niet eens meer zeven kerken hebben.
Toch zijn wij er heilig van overtuigd dat in 2015 KERK zijn een optie is voor veel mensen.
U merkt allemaal in uw eigen omgeving dat ‘naar de kerk gaan’ niet meer zo vanzelfsprekend is, maar heel veel mensen zijn op hun eigen manier wel met geloven bezig. En wij zijn niet alleen kerk in het kerkgebouw. Denkt u maar aan al die tenten van samenkomst!
Om in te spelen op de toekomst vraagt dat van ons nu een investering op nieuwe, andere missionaire activiteiten. En dat kan alleen als wij pastores ‘tijd vrij spelen’ voor die activiteiten.
Dat betekent dat het vieringenrooster héél anders opgezet moet gaan worden.
Wij kunnen niet meer ‘alles op alle plekken’.
Dat gesprek met z’n allen aangaan……dat is de opdracht voor de komende vijf jaar.
Graag willen wij u uitnodigen met ons mee te denken. Reacties op dit artikel stellen wij zeer op prijs en u kunt ons mailen via de bekende mailadressen of met een schriftelijke reactie via de brievenbus. En een gesprek aangaan kan natuurlijk ook altijd. Van harte welkom……..
Wij geloven er in dat het geloof kan blijven stromen…….
Pastorale team van de parochie van de Levensbron.
De levensbron
#
November 2008
Het zijn onrustige tijden.
Er gebeurt wat in een jaar! Zeven parochies fuseren tot één nieuwe. Een nieuwe bisschop komt met andere ideeën en een eigen manier van werken. Financiële zorgen zijn er. Niet alleen ons bisdom heeft het moeilijk. De hele wereld lijkt in de ban van een financiële crisis. Het vergroot de onrust die velen al voelden de afgelopen tijd. Er is veel geschreven en gesproken over het verlies en gebrek aan identiteit. We weten niet meer wie we zijn en waar we bij horen, zo lijkt het. Ook in de kerk en in de parochie klinken deze geluiden. In tijden van verandering en onzekerheid zoeken we houvast, grijpen we soms terug op oude vertrouwde patronen. Het is heel begrijpelijk en het hoort er ook allemaal bij. Verandering maakt onzeker. Wanneer je denkt ‘nu zijn we er’ blijkt dat er nog een hele weg voor je ligt die achter de horizon lag. Is het vreemd dat er dan even naar adem gezocht wordt, dat er nieuwe moed en nieuw elan verzameld moet worden? Ik denk het niet. Ook dit zijn normale processen die bij het leven van mensen en van organisaties horen. De herfst en winter zijn goede tijden om de batterij op te laden. Het is wel zaak om vooruit te blijven denken en te kijken. Stilstaan en omdraaien is geen reële optie. Met elke stap die we weer verder gaan groeit dan ook weer het identiteitsgevoel: ‘dit zijn we en daar willen we naar toe’.
Belangrijk is om er met elkaar over in gesprek te komen en te blijven. Juist het uitwisselen van gevoelens en ideeën verrijkt en versterkt de ontwikkeling van onze gemeenschap op een goede manier. Het maakt nieuwe krachten vrij. Het laat De Levensbron stromen.
De levensbron
#
November 2008
Het zijn onrustige tijden. In de wereld groeit de onzekerheid over de basis van ons economisch systeem. Welke gevolgen zal het hebben, voor u en mij, voor onze samenleving? We weten het niet, we moeten het afwachten. Maar we wachten niet lijdzaam af. Juist nu kunnen we de kracht van geloof en traditie ervaren. We staan er niet alleen voor.
Onder tussen wordt er door vele mensen hard gewerkt aan het voortzetten van de kerk en de gemeenschap die zij vormt. Nu ik ruim een jaar in de parochiegemeenschap heb mogen werken ervaar ik een sterk gevoel van trots. Het is een prestatie van formaat die wordt geleverd, week na week, door de vrijwilligers en de professionals. Ik heb een mooi jaar achter de rug, bekroond met de verhuizing naar een ruim huis binnen de parochie.
Als men mij vraagt waar ik werkzaam ben dan vertel ik overtuigd en trots over de geloofsgemeenschappen die De Levensbron vormen. Zeven gemeenschappen met karakter die zich geschonken hebben aan elkaar en naar de toekomst toe een goede gemeenschap willen gaan vormen waar plek is voor een veelheid aan vormen van geloof. Juist in onzekere tijden is dat een rijkdom. Natuurlijk zijn we er nog lang niet en kan er nog veel beter, maar samen zijn we op weg in een hoopvolle richting. Ik wens ons allen dan ook een goede tocht vooruit.
Groeten en alle goeds,
Pastor Auke Poppen
De levensbron
#
November 2008
VRIJDAG 7 NOVEMBER 2008 de DAG VAN DE MANTELZORG LINGEWAARD een verwendag voor mantelzorgers
Zorgen voor een ander is topsport.
BENT U MANTELZORGER, DAN BENT U VAN HARTE WELKOM!
Plaats: Zalencentrum De Valom, Karstraat 2, Huissen
Tijd: 10.30 uur- 16.00 uur Gratis deelname
Programma:
10.30 uur Ontvangst met koffie, thee en een Molukse lekkernij
11.00 uur Opening van deze dag door wethouder mevrouw Joke van Roosmalen van de Gemeente Lingewaard en medewerkster Monique Ritzen van het Steunpunt Mantelzorg Lingewaard
11.20 uur Het Mantelzorglied door mevr. Trudie de Jong
12.00 uur Dhr. Gerrit Jansen ( ook bekend van de Gelderlander) vertelt ons allerlei wetens- waardigheden over de natuur in onze Gemeente.
13.00 uur Lunch
13.45 uur Diverse activiteiten:
Natuur workshop, Yoga, Schoudermassage,
Molukse dans, Voetmassage
Gelegenheid voor een gezellig samenzijn onder genot van een drankje
Rond 16.00 uur is het programma afgelopen.
Aanmelding: U kunt zich telefonisch opgeven voor deze dag door het Steunpunt Mantelzorg Lingewaard te bellen, van maandag tot en met vrijdag bereikbaar van 9.00 uur tot 17.00 uur via telefoonnummer: 0481-45 09 19 of via de mail: meldpunt.thuishulp@planet.nl.
Opgave mogelijk tot dinsdag 4 november 2008.
Deze dag wordt mede mogelijk gemaakt door de gemeente Lingewaard, de Stichting Maatschappelijke Gezondheidszorg Bemmel, de Lions Over Betuwe en de Rabobank Oost Betuwe.
Deze dag is een initiatief van het Steunpunt Mantelzorg Lingewaard in samenwerking met de Stichting Welzijn Ouderen Lingewaard, Stichting de Tussenstroom, Stichting Maatschappelijke Gezond-heidszorg Bemmel ,de Vrijwilligers Palliatieve Terminale Zorg gem. Lingewaard en St. Muhabbat.
Mantelzorgers
#
November 2008
Gezamenlijke ziekenzalving.
In de beleving van velen hoort ziekenzalving bij sterven. De “laatste sacramenten” zo werd het vroeger genoemd, en zo wordt het nog vaak “ bedienen” genoemd.
Maar als we het zo blijven noemen blijft dit sacrament alleen verbonden met de laatste drempel die een mens in zijn leven moet nemen. Het Tweede Vaticaans Concilie heeft dit sacrament weer haar oorspronkelijke bedoeling teruggeven en het niet beperkt tot het stervensgevaar.
Hierbij wordt gewezen op de brief die Jacobus schreef; als iemand onder jullie ziek is moet hij de oudste van de gemeente roepen om de zieke de hand op te leggen en hem of haar met olie zalven.
Het gaat dus om iemand die ziek of oud is, iemand die zijn of haar krachten voel verminderen. Iemand die voelt dat het niet meer gaat zoals het was. En dat heeft niet alleen met de leeftijd te maken, of een levensbedreigende situatie.
Inleveren van lichaamskracht, niet wetend wat te doen, je onrustig voelen. Dan kan het goed zijn wat extra kracht en bemoediging te vragen. Wat verdieping van geloof, wat genade. Dat is wat de ziekenzalving kan en wil zijn, samen met je naasten, uitdrukking geven aan dat wat je voelt. Je angst, je verdriet. Tekens geven, en tekens ervaren van nabijheid en medeleven.
Daarom ook dit jaar weer een gezamenlijke ziekenzalving de lotsverbondenheid, samen met je mede parochianen tot uitdrukking brengen maar daardoor ook steun vinden bij elkaar. Samen met familieleden die behulpzaam zijn, samen met mensen die je bezoeken, samen met hen die zo op zoveel verschillende manieren wat voor je en voor elkaar betekenen. Samen bidden en uitdrukking geven aan Gods zorg voor de mensen.
“God daar waar onze krachten ophouden, daar mogen we vertrouwen op Uw kracht en zorg. Waar wij aan onze grenzen komen, daar gaat U over grenzen heen”.
Samen kracht en rust opdoen, voor de periode die voor je ligt. Samen het teken van Gods sacramenten ervaren. We willen dat iedere zieke gunnen, ieder mens die bemoediging en kracht nodig heeft.
Corrie Driessen
Liturgie
#
November 2008
Gezamenlijke ziekenzalving 2
Als geloofsgemeenschappen van Gendt en Doornenburg werken we steeds meer samen en doen dit nu ook met de gezamenlijke ziekenzalving. Voor allen die dit jaar de ziekenzalving willen ontvangen is daar dan ook de mogelijk voor.
We houden deze in St. Jozef in Gendt op zaterdag 15 november om 16.00 uur. Als voorbereiding op en informatie voor deze ziekenzalving is voor iedereen die daar interesse voor heeft een bijeenkomst op vrijdag 17 oktober om 15.00 uur in St. jozef(indien nodig kunnen we voor vervoer zorgen)
Voor informatie en vragen kunt u ook altijd terecht bij Corrie Driessen te. 423690 of 06 20 46 40 85 dit is het nummer van de pastoraatgroep.
U die meedoet of mee wil doen, uw kinderen en familie is welkom.
Zowel bij de informatie middag als bij de gezamenlijke ziekenzalving
dit i.v.m. de ruimte indeling.
------------------------------------------------------------------------------------
Antwoordstrookje
Geeft zich op voor de ziekenzalving op 15 november om 16.00 uur in St. Jozef.
Naam _________________________________
Voornaam _________________________________
Adres _________________________________
Tel. Nr _________________________________
Aantal familieleden die meekomen _______________
INLEVEREN VOOR 8 NOVEMBER BIJ DE BALIE VAN St Jozef of bij de pastorie/ parochiecentrum.
Liturgie
#
November 2008
Misdienaarslijst november 2008
Zondag 26 oktober 10.00 uur
- Anton Berns
- Thed van Harn, Lars v/d Mond
Zondag 2 november 10.00 uur Allerzielen
Zondag 9 november 10.00 uur
- Dorothy Berns
- Anne de Bruin, Aukje Dummer
Zondag 16 november 10.00 uur
- Leontien Berns
- Callum Retel, Mariska v/d Mond
Zonddag 23 november 10.00 uur
- Anne Roording
- Tom Oppers, Job Roording
Zaterdag 29 november 19.00 uur
- Josefien Berns
- Callum Retel, Ellen Rasing
Zondag 7 december 10.00 uur
- Anton Berns
- Thed van Harn, Johan Berns
Op zondag 23 november 2008 houden
wij een jaargedachtenis voor;
Mimie van Groningen-Pruijn
Leo Welbers
Gé Derksen
Liturgie
#
November 2008
KARIBU
Het woord Karibu hebben jullie al meerdere malen gehoord of gezien. Ik ben Marije Bouwens en vertelde jullie in de maand april dat ik mij aan het voorbereiden was op de reis naar Tanzania. In de maand Juli heb ik deze reis gemaakt met 14 enthousiaste jongeren en 4 enthousiaste begeleiders. In de maand augustus vertrok de tweede helft van de groep. We hebben met 35 mensen ander half jaar lang hard gewerkt om van deze reis iets heel bijzonders te maken. “Iets” is niet het juiste woord. En daarom schrijf ik nu met alle liefde mijn verhaal voor u op papier. In de maand september heb ik mijn ervaringen en belevenissen in de kerk verteld. Maar zoals beloofd bij deze ook nog in uw kerkblaadje. We zijn op reis gegaan met als doel; bij terugkomst de mensen in onze omgeving te vertellen dat onze hulp nog hard nodig is in Afrika. Het land ontwikkeld zich wel, maar het gaat héél langzaam.
Na de reis heb ik nog regelmatig mijn reisdagboek doorgelezen. Het doet me goed. In Afrika was schrijven voor mij een houvast. Normaal gesproken ben ik niet echt een schrijver. Maar ik genoot ervan om alles van mij af te schrijven. Ik was veel te bang dat ik het anders zou vergeten als ik terug zou zijn in Nederland. Je maakt zoveel mee. Elke dag een strak programma en keer op keer nieuwe gevoelens, nieuwe ervaringen en belevingen. Ik mis de geur en het RODE zand. Zoveel emoties, zoveel geluiden ik kan zoveel vertellen.
Op televisie zie je beelden, maar het van dichtbij meemaken is toch heel anders. Het geloof staat heel hoog in Tanzania. De mensen hebben hier weinig, daardoor geloven ze in God. 15% is moslims, 40% is christenen en de rest gelooft in hun voorouders. De Tanzanianen kunnen zo mooi zingen. De kerkdiensten worden zingend en dansend gevierd.
Terugblik
#
November 2008
Waarom zijn er zo’n grote verschillen? Het antwoord dat ik er op kreeg was: “Dat is de balans van de Wereld. Als we allemaal gelijk zouden zijn, is er geen balans. Jullie geven graag en wij ontvangen jullie hulp met open armen. Het onbalans maakt de regie sterk. Ze zeggen dat ze zoveel aan god te danken hebben. Priesters en paters hebben een groot aanzien. In Afrika hebben zei een belangrijke functie.
Thuis draaien wij de kraan open en er komt water uit. In Afrika hebben wij er kilometers voor gelopen.
De mensen leven op straat. Er is geen werk. Hierdoor worden de mensen niet oud.
We hebben twee ziekenhuizen bezocht. Ziekenhuizen waar je kippenvel van krijgt. Water is al een groot probleem. Medicijnen zijn er niet, het enigste wat de dokter kan doen is infuus geven en dan maar hopen dat het goed komt. Er is geen begin aan, maar ook geen einde.
We hebben een week lang met de studenten uit Chabalisa opgetrokken. Daar hebben we mee gecommuniceerd, geslapen, gesport, lessen gevolgd, gegeten, gedanst en water gehaald. Hierdoor hebben wij ervaren dat er erg veel overeenkomsten zijn maar ook echte verschillen. De bewoners vonden het super om te ervaren dat wij ons aanpaste aan de cultuur. Dat wij de dag beleefde zoals zei de dag beleefde. Wij kregen de kans om zelf eens te gaan kijken of de projecten van stichting FOTAS, vanuit MOV- Herveld werkelijk zin hebben. Deze stichting zet zich al meer dan 30 jaar in voor Tanzania. En nogmaals deze hebben zeker zin.
Drie Priester hebben ons begeleid door het land. Het waren drie fantastische mannen en brachten ons diep in het land. Wat wij mee hebben gemaakt, maak ik nooit meer mee. Het was zo bijzonder.
We hebben grote afstanden afgelegd over hobbelige rode zandwegen. We zijn in de gebieden Mwanza, Biharamulo, Katoke, Chabalisa, Bukoba, Speke bay Lodge en omgeving geweest.
“Het was zo bijzonder”.
Usikumwema (groetjes) Marije
Terugblik
#
November 2008
Met de Levensbron op Bedevaart naar Lourdes.
Op 1 oktober jl. vertrok ik samen met mijn moeder en schoonzus en een groep pelgrims van parochie de Levensbron naar Lourdes. Ik had geen idee wat ik ervan kon verwachten en zei van te voren: ik laat het me maar overkomen. Onze motivatie was vooral om met onze moeder en schoonmoeder mee te gaan ter ere van haar 85-jarige verjaardag. Zo had iedereen in onze groep wel een reden om mee te gaan. Voor de een was het uit dankbaarheid, voor een andere om kracht op te doen en voor weer iemand anders als laatste wens. Tijdens onze dagen samen kwam ik daar al luisterend en pratend achter.
De eerste twee dagen waren vooral erg verwarrend. Het was vreselijk druk in Lourdes. Ik vroeg me op een gegeven moment af of Maria het zo bedoeld had toen ze tegen Bernadette zei: je moet hier een kapel laten bouwen. Je loopt als een kip zonder kop achter iedereen aan en je voelt je best opgelaten. Het weer werkte ook niet erg mee. Daarom werden o.a. de sacramentsprocessie en de lichtprocessie binnen in de grote massale kerken gehouden en dit was voor ons erg indrukwekkend. Zoveel zelfs dat onze stemming af en toe omsloeg in hilariteit want soms gaan mensen wel erg ver in hun devotie (maar dit is voor ingewijden !).
Na twee dagen kom je dan eindelijk een stukje thuis in Lourdes. De derde dag hebben we een hele mooie wandeling gemaakt naar de boerderij waar Bernadette een poosje gewoond heeft. Het werd een geweldige dag. Mooi weer in een prachtige omgeving. In het plaatsje Bartres hebben we in het kerkje een viering gehouden met alleen de Levensbronpelgrims en dit was een verademing. Daarna gepicknickt en weer terug gewandeld. Hier moet je bij geweest zijn om te begrijpen wat ik bedoel.
We hebben deze dagen zoveel meegemaakt dat het te veel is om op te noemen: ontroerende en verdrietige, maar ook gezellige en humoristische gebeurtenissen. Al met al was het een bijzondere reis die mij veel heeft duidelijk gemaakt, maar vooral dat mijn zorgen in het niet vallen bij al het verdriet wat je hier hoort en ziet. En dit alleen al werkt genezend. En zo zal het wel bedoeld zijn door Maria !
Annemiek Milder-Stokman.
Terugblik